True love lasts forever Patch...05

posted on 19 Nov 2011 23:23 by kimmarin
 
 
 
 
 
 
Patch……………….05
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

///เฮ้ย!   ฉันก็บอกว่าขอโทษแล้ว  จะเอาไงวะ///


 

 

 

            ในขณะที่จียง แจจุง และจุนซูกำลังพยายามลืมเรื่องที่แจจุงเริ่มไว้  แล้วหันกลับมาอ่านลูกแก้วสีเหลืองที่จะบอกช่วงระยะเวลาที่จะเจอเนื้อคู่ของตนนั้น   เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง


 

 

            “ จุ๊ๆๆ ” จุนซูจุ๊ปากใส่เพื่อนทั้งสอง  ซึ่งแจจุงและจียงก็รีบจุ๊ปากตามจุนซูโดยอัตโนมัติ  ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบ


 

 

 

///เฮ้ย!!!!มาคนเดียวแล้วยังซ่าส์อีกนะ   แม่ง...จัดการสั่งสอนมันหน่อยดิ///


 

 

 

            สิ้นประโยคทั้งแจจุง จียง และจุนซูก็ลุกพรวดไปอยู่ที่หน้าต่าง  ดวงตาใสซื่อทั้งสามค่อยๆโผล่พ้นขอบหน้าต่างออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งภาพผู้ชาย 4 คนกำลังรุมผู้ชายอีก 1 คนที่ตอนนี้ลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้วก็ปรากฎขึ้นตรงหน้า


 

 

 

            “ นั่นมัน   ตาคู่ดูตัวฝ่ายชายนี่ ” จียงร้องพลางมองชายหนุ่มที่แม้จะไม่เห็นหน้าชัดนัก  แต่จากเสื้อผ้าและตำแหน่งที่กำลังมีเรื่องนั้นมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเป็นผู้ชายคนนั้นไม่ผิดแน่  แจจุงมองภาพที่ผู้ชายคนที่นอนอยู่  โดนแตะเข้าที่หน้าท้องเป็นครั้งสุดท้าย  ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นไปคว้าปืนที่ลิ้นชักหัวนอน  พาลเอาทั้งจียงและจุนซูแทบตั้งตัวไม่ทัน


 

 

 

            “ แจจุง....นายจะไปไหน ” จียงถาม  แจจุงหยุดคิดเพียงวินาที ถึงเหตุผลที่จะต้องตอบกับจียง  แต่ทว่ายังไม่ทันได้ประมวลอะไรด้วยซ้ำ  แจจุงก็โพล่งออกไปซะแล้ว


 

 

 

            “ คือ...เราต้องช่วยเค้านะจียง...จุนซู ” แจจุงลดระดับเสียงลงในท้ายประโยคก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสองราวขออนุญาติ  ในขณะที่มือยังคงกำปืนไว้แน่น  “ เค้าต้องตายแน่ๆนะ  แล้วเราจะทนเห็นใครตายต่อหน้าต่อตาได้ยังไง ” แจจุงบอกก่อนจะรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง   จียงกับจุนซูหันมามองหน้ากัน  ก่อนจะเป็นจียงที่ไวกว่าด้วยการคว้าโทรศัพท์คู่ตัวมากดโทรหมายเลขฉุกเฉิน  พร้อมกับให้อีกมือที่ว่างอยู่ล้วงเข้าไปหยิบปืนของตัวเองที่ใต้เตียง  เช่นเดียวกันกับจุนซู


 

 

 

            “ แจ้งเหตุฉุกเฉิน  ด่วนครับ....... ”


 

 

 

 


 

 

 

            “ แม่ง   กูนึกว่าจะแน่  เห็นปากเก่งเหลือเกิน  ที่แท้ก็เก่งแต่ปาก ” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้าเอาเท้าเขี่ยๆยุนโฮที่เป็นล้มอยู่ตรงหน้าแรงๆ   จนยุนโฮพลิกตัวกลับมานอนหงาย


 

 

 

            “ กูเก่งกว่าพวกมึง...อึก...หลายเท่านัก...แค่กๆ...อึก!...อย่างน้อยกูก็ไม่หมาหมู่อย่างพวก...ฮึก!...มึง ” แม้ว่ายุนโฮจะปวดระบมไปทั่วทั้งกาย  แต่ทว่าศักดิ์ศรียังคงมีเปี่ยมล้น   อันที่จริงเค้าไม่น่าจะต้องมานอนกุมท้องกับพื้นแบบนี้ด้วยซ้ำ  ถ้าอยู่ดีๆไอ้พวกขี้เมาทั้ง 4 คนนี้ไม่มาเดินผ่านเขา แล้วเกิดหมั่นไส้เขาขึ้นมาละมั้ง  อยู่ดีๆถึงได้มาบอกให้เขาไปขอโทษมันที่บังอาจมองหน้าพวกมัน  เพราะเหตุผลงี่เง่าของพวกมันทำให้ยุนโฮไม่ยอมทำตาม  พวกมันจึงเข้ามารุมเขาอย่างที่เห็น


 

 

 

            “ ปากดีอีกแล้วนะมึง....เฮ้ย!   จัดการ ” สิ้นเสียงยุนโฮก็รีบก้มหน้าหลบทันที   เขารู้สึกถึงแรงกระแทกลงมาตามตัวเขาหลายที่   สติของเขาเริ่มจะไม่มีอยู่แล้ว   แต่อย่างน้อยก่อนจะเขาจะหมดสติไป   เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น  เสียงที่สะกิดใจให้ยุนโฮยอมเงยหน้าขึ้นมา  แม้ว่าอาจจะเสี่ยงโดนพวกมันซัดเข้าที่ใบหน้าก็ได้


 

 

 

            “ หยุดเดี๋ยวนี้นะ....ไม่หยุด  ฉันยิง ”


 

 

 

.............ขาวๆๆๆ...สว่างๆๆๆๆ...แบบเมื่อกี้อีกแล้ว.........


 

 

 

 


 

 

 

 

            “ แจจุง...น้ำอุ่นกับผ้ามาแล้ว ” จุนซูแบกอ่างน้ำใส่แจ๋วที่มองเห็นผ้าขนหนูผืนไม่ใหญ่มากลอยอยู่บนผิวน้ำส่งให้แจจุง


 

 

 

            “ เอ้า...คงไม่เป็นอะไรมาก  ยาสามัญประจำบ้านเท่าที่มี  น่าจะโอเคอยู่นะ ” จียงที่ตามจุนซูมาติดๆ  ก็ยื่นกล่องยาให้แจจุงบ้าง   แจจุงรับมายิ้มๆก่อนจะเริ่มจัดการบิดผ้าขนหนูในอ่างจนหมาด  แล้วค่อยๆเช็ดตัวของคนที่ชางมินเพิ่งจะหามเข้ามานอนที่ห้องรับรองแขกอย่างเบามือ  


 

 

 

            “ พี่แจจุงครับ...เสื้อผ้าผม  พี่เขาน่าจะใส่ได้นะ ” ชางมินยื่นส่งเสื้อผ้าให้แจจุงบ้าง  แจจุงรับมาแล้ววางไว้ที่เตียง  ก่อนจะหันกลับไปซับรอยเลือดทั่วร่างกายของคนป่วยต่อ  ท่ามกลางสายตาของทั้งจียง จุนซู และชางมิน


 

 

 

            “ ฉันล่ะอยากจะฆ่านายนักแจจุง... ” จียงพูดลอยๆขึ้นมา  และนั่นทำให้แจจุงรู้ว่าจียงกำลังจะเปิดประเด็นถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้   ร่างบางจุดยิ้มก่อนจะแสร้งไปหยิบกระเป๋ายามาทำแผลให้คนป่วย


 

 

 

            “ ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกรู้มั้ยแจจุง...คิดดูสิว่าถ้าฉันกับจียงไม่พกปืนลงไปขู่พวกมัน   แล้วชางมินกับตำรวจไม่มาพอดีล่ะก็   นายถูกรุมโทรมแน่... ” แจจุงอมยิ้มก่อนจะหันไปจ้องหน้าจุนซูราวกับตัดพ้อ


 

 

 

            “ ไม่ต้องไปมองหน้าจุนซูแบบนั้นหรอกครับพี่แจจุง  เพราะผมเห็นด้วย 100%   ที่พี่ถือปืนกระบอกหนึ่งลงไปตัวสวยๆคนเดียวเนี่ย  นอกจากจะทำให้พี่ถูกพวกมันทำร้ายแล้ว   ยังช่วยคุณไฮโซคนนี้ไม่ได้อีกด้วยนะ ” ชางมินเสริม แจจุงวางอุปกรณ์ทำแผลลง  ก่อนจะหันมาหาชางมิน


 

 

 

            “ ครั้งหน้าพี่จะไม่ทำอีกก็แล้วกันนะชางมิน ” แจจุงบอกผ่านๆ  ก่อนจะหันหน้าไปคว้าเสื้อผ้าที่ชางมินเตรียมไว้ให้แล้วดันทั้งสามคนออกนอกประตูไป  ทั้งจียง จุนซู และชางมินที่ยังไม่ได้ทันตั้งตัวถึงกับเซซ้าย เซขวา  แต่ทว่าความไวของชางมินทำให้ชายหนุ่มดันประตูที่แจจุงกำลังจะปิดลงให้แง้มไว้ได้


 

 

 

            “ นายจะทำอะไร....แจจุง ” จุนซูที่ยืนอยู่ข้างหลังชางมินที่พยายามดันประตูไว้  เอ่ยถามขึ้น


 

 

 

            “ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาไง   พวกนายจะดันทำไมเนี่ย ” แจจุงร้องบอกไปราวกับไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร   แต่สำหรับทั้งสามที่อยู่ข้างนอก...มันไม่ใช่


 

 

 

            “ ไม่ได้นะ/ไม่ได้นะ/ไม่ได้นะ ” สามเสียงตะโกนลั่น  ทำเอาแจจุงที่พยายามดันประตูอยู่ต้องปล่อยแรงลง   พาลเอาทั้