True love lasts forever Patch...04

posted on 16 Nov 2011 20:45 by kimmarin
 
 
 
 
 
 
 
 

Patch……………….04

 

 

 


 

 

 


 

            “ ยุนโฮจ๊ะ   มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย ” หญิงวัยกลางคนถาม    พลางสอดส่ายสายตาไปที่ ๆ ยุนโฮกำลังมองอยู่   แต่ก็ไม่มีอะไรน่าสะดุดตาสะดุดใจ   นอกจากพนักงานในร้านแค่ 2-3 คนเท่านั้น  ยุนโฮกระพริบตาปริบๆพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบาๆ  ราวกับกำลังเรียกสติแล้วหันมาส่ายหน้าปฏิเสธคุณหญิง   คุณหญิงยิ้มให้พร้อมกับตักกับข้าวในจานส่งให้ชายหนุ่ม    ยุนโฮพยักหน้ารับ   ก่อนจะแอบเอี้ยวหน้ากลับไปมองตำแหน่งที่คนผิวขาวๆเมื่อครู่นี้ยืนอยู่    แต่การหันกลับไปครั้งนี้   ยุนโฮกลับไม่พบอะไรซะแล้ว

 

 

ณ หลังร้าน KIMSARANG

 

 

            “ นั่นมันอะไรกันนะ ” จียงที่เพิ่งลากแจจุงเข้ามาในหลังร้าน  หันไปถามแจจุง  ทั้งๆที่รู้ว่าแจจุงเองก็คงจะไม่รู้คำตอบที่เขาต้องการเหมือนกัน

            “ ไม่รู้ซิ ” แจจุงตอบ  และนั่นก็เป็นคำตอบที่เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว   ก็แน่ล่ะถ้าแจจุงรู้จักชายคนนั้นก็แปลกแหล่ะ แล้วอยู่ดีๆทำไมผู้ช่ายคนนั้นถึงต้องจ้องมาที่แจจุงขนาดนั้นด้วยน่ะ   ก็เมื่อกี้นี้ตอนที่จุนซูพยายามลากทั้งจียงและแจจุงออกไปดูคนที่เป็นคู่ดูตัวกันนั้น   อยู่ดีๆคู่ดูตัวฝ่ายชายก็หันมาจ้องแจจุงตาไม่กระพริบเลย   แถมยังจ้องนานซะจนแจจุงเองก็เผลอจ้องตอบนานเหมือนกันอีกต่างหาก   จียงที่กำลังมองทั้งคู่สลับไปมาด้วยความสงสัยว่าทั้งคู่รู้จักกันหรือเปล่านั้น  ก็เผลอไปเห็นว่าหญิงสาวคู่ดูตัวของฝ่ายนั้นก็มองมาพอดี  ด้วยสัญชาตญาณทำให้จียงรีบลากแจจุงเข้ามาหลังร้านก่อนอย่างที่เห็น

            “ นายรู้จักเขาเหรอ ” จียงจับเพื่อนรักนั่งลง ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้า  ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเครียด

            “ จำไม่เห็นได้เลยว่าเคยรู้จักเขาด้วย......จียง   ฉันแน่ใจว่าไม่รู้จักเขานะ ” แจจุงทบทวนอย่างหนัก   ก่อนจะย้ำความมั่นใจของตัวเองออกไปในประโยคข้างท้าย  จียงพยักหน้าก่อนจะปล่อยให้เพื่อนรักนั่งสบายๆ

            “ ก็แล้วไป   เราอาจจะคิดไปเองก็ได้   บางทีเขาอาจจะไม่ได้มองนายก็ได้มั้ง ” จียงบอก  แจจุงพยักหน้ารับไปอย่างนั้นทั้งๆที่ยังไม่หายสงสัย  และไม่อยากจะย้ำความมั่นใจของตัวเองออกไปให้จียงคิดมากด้วยว่า  แจจุงมั่นใจเกือบจะ 100 % ว่าผู้ชายคนนั้นจ้องเขาอย่างแน่นอน

            “ งั้น...ก็ไปพักผ่อนเหอะ  เดี๋ยวทางนี้ฉันจะจัดการเอง ” แจจุงเงยหน้ารับคำ  ก่อนจะเดินขึ้นบันไดวนไป  โดยที่มือข้างซ้ายเลื่อนไปกำที่ลูกแก้วทั้ง 3 ใบที่ยังไม่ได้เปิดอ่านไว้แน่น

 

 

 

 

 


 

ภายในร้าน KIMSARANG

 

            “ เจส  แกจะเอายังวะ ” ยุนโฮสะกิดเพื่อนสาวยิกๆ  ในจังหวะที่ผู้ใหญ่ทั้งสองมัวแต่ดูนิตยสาร   เกี่ยวกับสถานที่จัดงานแต่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นได้

            “ เออๆ   ตอนนี้แหล่ะ ” หญิงสาวตีหน้ายักษ์ใส่เพื่อน   ก่อนจะหันไปที่คนเป็นพ่อและแม่ของตัวเอง
            “ แม่ค่ะ  พ่อค่ะ ”

            “ ว่าไงลูก ”

            “ พ่อกับแม่เลิกดูเถอะค่ะ  งานแต่งระหว่างหนูกับยุนโฮไม่มีวันเกิดขึ้นหรอกค่ะ ” เจสสิก้ายืนขึ้น  ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำหนักแน่น

            “ เอ่อ.....ตายุนโฮจ๊ะ   ยัยหนูสงสัยจะเพี้ยน   นี่ยัยหนูเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอลูก ” คุณผู้หญิงคงกลัวยุนโฮจะเข้าใจผิดจึงรีบหันมาบอกยุนโฮ  ก่อนที่จะตัวเองจะหันไปปรามลูกสาว

            “ รู้เรื่องที่แม่ว่า  คือให้หนูต้องแต่งงานกับยุนโฮ   ทั้งๆที่แม่ก็รู้ว่าหนูกับยุนโฮ....เฮ้ย!  ไอ้ยุนโฮนั่นแหล่ะ   มันสนิทกับหนูตั้งแต่เด็ก   แล้วคนเป็นเพื่อนกันอย่างมันกับหนูจะแต่งงานกันได้ยังไงค่ะแม่ ” ท่าทางของเจสสิก้าที่ออกแนวต่อต้านอย่างต็มที่  ทำให้ทั้งคุณหญิง คุณท่าน หรือแม้กระทั่งฉวนฉวนเองก็อดที่จะตกใจไม่ได้     แถมตอนนี้ยุนโฮก็ลุกขึ้นอีกคนแล้ว

            “ ผมก็เห็นด้วยกับยัยเจสครับ   เราสองคนเป็นเพื่อนกันมากกว่าจะเป็นอย่างอื่นได้แล้วล่ะครับ  ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับ ” ยุนโฮหมุนตัวกลับพร้อมๆกับเจสสิก้า   ทว่าการ์ดของคุณท่านก็ขวางทั้งคู่ไว้ซะก่อน   แทคยอนยืนขวางคนทั้งคู่ไว้อีกต่อ

            “ ถ้าวันนี้ลูกทั้งสองยังไม่ตกลงแต่งงานกัน  เห็นทีว่าพ่อกับแม่คงปล่อยทั้งลูกและตายุนโฮ  ออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ” คุณท่านพูด  


            “ เฮ้ย!!!!  เอาแล้วไงชางมิน   นายมาดูดิเราจะทำยังไงดีเนี่ย ” จุนซูที่สังเกตุการณ์อยู่นานร้องเรียกชางมินซะเสียงดังลั่นอออจนจียงที่เพิ่งแยกกับแจจุงมาต้องรีบเดินมาดู

            “ มีอะไรเหรอจุนซู ชางมิน ” จียงถาม  พลางมองออกไปที่กลางร้านด้วย  ก็พอดีกับที่ยุนอากับยูริเดินมาที่ห้องกระจกเล็กที่จุนซู ชางมิน และจียงอยู่

            “ เกิดเรื่องแล้วพี่จียง คู่หมั้นเค้าไม่ยอมหมั้นกันอ่ะ   และดูท่าว่าผู้ใหญ่จะไม่ยอมด้วย  ไม่รู้เขาจะยิงกันหรือเปล่าเนอะ ” ยุนอาว่าตื่นๆ  แต่ทว่าสายตายังครงจ้องไปที่บอดี้การ์ดหนุ่มคนเดิมที่จ้องมาตั้งแต่ตอนที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้านแล้ว   ยิ่งตอนนี้บอดี้การ์ดหนุ่มคนนั้นเอาตัวเองป้องเจ้านายทั้งสองไว้แบบนั้น  ยิ่งทำให้ยุนอาปลื้มชายหนุ่มเข้าไปใหญ่  ยูริที่รู้ใจเพื่อนสนิทของตัวเองดี  อดที่อมยิ้มออกมาไม่ได้

            “ สองคนนั้นเป็นลูกเป็นหลานคงไม่น่าจะยิงกันหรอก   แต่ดูๆกันไปก่อนล่ะกัน ” จียงว่าก่อนจะหันกลับไปมองยังลูกค้าพิเศษตรงกลางร้านอีกครั้ง


 

 

 

            “ ถ้าคุณลุงกับคุณป้าไม่ยอมเข้าใจ  เห็นทีผมคงต้องใช้วิธีของผมแล้วมั้งครับ ” ยุนโฮหันไปพยักหน้าให้เจสสิก้า  หญิงสาวพยักตอบก่อนจะยกมือขึ้นผิวปากเบาๆ  ทันใดนั้นไฟฟ้าก็เกิดดับสนิททั่วทั้งร้าน   ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ  ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก  มีเสียงคนวิ่ง  ประตูเปิด  แสงไฟจากแสงจันทร์ส่องเข้ามาได้  มีเสียงผู้หญิงร้องก่อนที่ไฟจะติดขึ้นมาอีกครั้ง  ทุกคนกวาดตาไปรอบๆก่อนผู้ชายที่ชื่อฉวนฉวนจะตะโกนออกมาดังลั่น

            “ คุณหนูกับคุณยุนโฮหายไปแล้วครับ ”

            “ ออกไปตามหาให้หมดทุกคน  ฉวนฉวนจัดการค่าอาหารด้วย ” คุณหญิงกับคุณท่านออกปากสั่งก่อนจะรีบร้อนออกจากร้านไป  ฉวนฉวนเดินไปที่ห้องกระจกเล็กที่ยังคงมียุนอาและยูริที่ยืนสติแตกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเร็วเกินไป  รวมทั้งจุนซู จียง และชางมินที่ก็ตกใจพอกันแต่ยังน้อยกว่าทั้งยูริและยุนอา

            “ เช็คบิลด้วยน้อง ” ฉวนฉวนบอก   พลางยิ้มสมุดเช็คขึ้นมา

            “ 5 หมื่นวอนครับ ” ชางมินที่คิดค่าอาหารไว้ตั้งแต่แรกยื่นบิลให้  ก่อนจะรับเงินมาพร้อมๆกับที่ผู้ชายคนนั้นจะออกจากร้านไปทันที    ทุกคนออกไปจากร้านหมดแล้ว จุนซูกับชางมินรีบไปช่วยกันปิดประตูใหญ่หน้าร้านทันที  ก่อนทั้งคู่จะเดินกลับมาสมทบกับยุนอาและยูริที่ยังคงตกใจไม่หาย  ทั้งหมดไปยืนรวมกันที่กลางร้าน  ก่อนที่จียงจะเป็นคนตะโกนเรียกให้อีก 2 คนที่ไม่ได้ออกไปกับกลุ่ม  แต่กลับใช้ช่วงชุลมุนเมื่อครู่วิ่งเข้ามาหลบอยู่ใต้โต๊ะในห้องกระจกเล็กออกมาแทน

            “ คุณ 2 คนออกมาได้แล้วครับ ” ทันทีที่จียงพูดจบ  ยุนโฮกับเจสสิก้าก็ค่อยๆคลานออกมาจากใต้โต๊ะ  แล้วออกมายืนยิ้มอยู่ต่อหน้าทุกคนเรียบร้อยแล้ว

            “ คือ....ฉันขอบคุณจริงๆนะค่ะ ” เจสสิก้าเอ่ยก่อนจะโน้มตัวลง  โดยมียุนโฮโน้มตาม   พาลเอาทุกคนต้องโค้งรับกลับอย่างรวดเร็ว

            “ ผม...ก็ขอบคุณเหมือนกันครับ ” ยุนโฮว่า  แต่สายตากลับพยายามค้นหาบางคนที่น่าจะอยู่รวมๆกับกลุ่มคนที่เพิ่งช่วยเหลือเขา   ใครคนนั้น...ที่สว่างๆ...ไปไหนแล้ว

            “ เอาเป็นว่าเราช่วยคุณแล้วกัน....แต่คุณควรจะออกจากร้านนี้ให้เร็วที่สุด  เพราะถ้าคุณพ่อคุณแม่คุณรู้แล้วกลับมาอาละวาดที่ร้านนี้ล่ะก็   อย่างน้อยก็สงสารเจ้าของร้านที่เขาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยก็แล้วกัน   เราไม่อยากยุ่งกับคนไฮโซอย่างพวกคุณมากนัก ” จียงพูดตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อม   พาลเอาเจสสิก้าถึงกับเกรงใจจนถึงกับพูดไม่ถูก   ผิดกับยุนโฮที่ยังคงสอดส่ายสายตามองหาคนอีกคนไม่เลิก

            “ ขอโทษจริงๆค่ะ....อ้าว!แทคยอน ” เจสสิก้าก้มหัวอีกครั้ง  แต่พอเงยหน้ามาพบกับบอดี้การ์ดคู่ใจของเพื่อนสนิทก็ถึงกับอุทานออกมาดังลั่น  พาลเอาคนที่ย