SF.....บริษัท รักแท้

posted on 15 Aug 2010 21:30 by kimmarin

 

 

 

SF.....บริษัท รักแท้

 

        " คุณคิม แจจุงเชิญค่ะ "เสียงเรียกของประชาสัมพันธ์  เรียกเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของแจจุงกลับเข้าที่ 

 

       " ครับ... "แจจุงกระชับกระเป๋าเอกสารในมือแน่น  สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่ประชาสัมพันธ์คนนั้น เปิดไว้ให้

 

       " คนสุดท้ายของวัน เลย...ขอให้โชคดีนะค่ะ "ประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ถูกของเธอเลย  แจจุงมาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์งานตั้งแต่เช้าเลย  มาก่อนเพื่อน  แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้สัมภาษณ์คนสุดท้ายก็ไม่รู้  แจจุงเรียนจบปริญญาตรีมามาดๆ  เขาเที่ยวสมัครงานไปทุกที่แล้ว  แต่มันมักจะเต็มเสมอหรือไม่เขาก็ไม่ผ่าน  เขาหวังไว้กับทุกๆที่ที่ไปสัมภาษณ์  พอกันกับที่นี่ที่เขาอยากให้เป็นที่สุดท้ายเหลือเกินที่จะต้องเทียว ไปสัมภาษณ์งาน

 

       " ขอบคุณครับ "แจจุงก้มหัวขอบคุณอย่างเป็นมิตร  แล้วจึงก้าวเข้าไป  แอร์เย็นเฉียบเพราะเปิดติดต่อกันมาหลายชั่วโมง   ไม่ได้ลดระดับความตื้นเต้นในใจแจจุงลงแม้แต่นิด  เหงื่อผุดขึ้นเม็ดเล็กเม็ดน้อยที่บริเวณขมับจนเขารู้สึกได้  ห้องนี้เป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวล้วนที่มีโปรเจ็คเตอร์อันใหญ่อยู่ หน้าสุด และตรงหน้าสุดนี่เองที่เป็นที่นั่งของผู้ที่กุมชะตาชีวิตของแจจุงนั่งอยู่  คนวัยกลางคนสองคน  กับอีกคนที่แจจุงเผลอจ้องตากับเขาเนิ่นนานโดยไม่รู้ตัว  คนหนุ่มไฟแรงที่คาดว่าอายุก็คงไม่เกินจากตัวเองเท่าไหร่ นัก

 

       " สวัสดีครับ "แจจุงกล่าวทักทาย  ทั้งสามคนพยักหน้ารับ  ก่อนจะผายมือให้แจจุงนั่งลง  แจจุงก้มหัวหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเก้าอี้สีขาวดำเข้า ชุดตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง

 

       " แนะนำตัวเองด้วย ครับ "คนที่มีป้ายชื่อบอกข้างหน้าว่าชอง ยุนโฮเอ่ยบอกกับแจจุงด้วยรอยยิ้ม  รอยยิ้มที่ทำให้แจจุงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง  แจจุงยิ้มตอบก่อนจะหันหน้ามามองไปทั่วๆทั้งสามคน

 

       " ผม...คิม แจจุง อายุ 23 ปีครับ  จบคณะนิเทศศาสตร์มาฮะ  ความฝันของผมคือการได้ออกงานอีเว้นท์ต่างๆในฐานะผู้จัดการ หึๆ ผมไม่ได้หวังสูงนะครับ  แต่ผมอยากที่จะได้ทำงานแบบนี้จริงๆ  ผมอยากจะทำงานที่ต้องดูแลคนอีกหลายๆคนในหลายๆเรื่อง  ผมชอบที่จะได้พาคนกลุ่มหนึ่งไปออกงานโดยมีผมเป็นผู้ดูแลตลอด  ตั้งแต่ผู้ร่วมงานจนกระทั่งสปอนเซอร์....เอ่อ  ขอโทษครับ "กว่าจะรู้ตัวว่าไร้สาระ  แจจุงก็ร่ายความต้องการของตัวเองมาซะเยอะแล้ว  แจจุงก้มหน้านิ่ง   นิ้วโป้งสองนิ้วถูกเลือกมาเขี่ยกัน ไปมาในเวลาที่แจจุงเขินอายเช่นนี้

 

       " หึๆๆๆ  คุณตลกจังเลยครับ "ยุนโฮเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม  ซึ่งนั่นทำให้ผู้อาวุโสอีกสองคนถึงกับเหลือบมอง  แจจุงเงยหน้ามองทั้งสามคน  ก่อนจะแอบอมยิ้มเมื่อคนที่ชื่อยุนโฮแอบยกนิ้วโป้งให้

 

       " คุณไม่เคยผ่านงาน อะไรมาเลยงั้นเหรอ " หนึ่งในชายวัยกลางคนที่ชื่อแทอินถามขึ้น

 

       " ครับ...ผมเพิ่งจบ ปริญญา " แจจุงพูดด้วยความภาคภูมิใจ

 

       " ไม่มีประสบการณ์ เลยนี่ " คนที่ชื่อโอฮวาร้องด้วยความตกใจ  ซึ่งแจจุงก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่  ว่าการที่เขาเพิ่งจะจบปริญญาเนี่ยมันน่าตกใจตรงไหน

 

       " ยินดีด้วยนะครับ " เป็นยุนโฮอีกแล้วที่พูดประโยคชวนยิ้มกับแจจุง  นี่ถ้าแจจุงเป็นคุณลุงข้างๆยุนโฮน่ะ  คงได้เขม่นยุนโฮแล้วล่ะที่พูดอะไรไม่เกี่ยวกับการสัมภาษณ์แบบนี้

 

       " อืม...โอเคครับ  รอผลอีก 2 วันล่ะกันนะครับ "โอฮวาบอกก่อนจะปิดหนังสือเอกสารต่างๆลง  เช่น เดียวกับแทอิน  ผิดก็แต่ยุนโฮนั่นแหล่ะที่อยู่ดีๆก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดๆจิ้มๆอะไรก็ ไม่รู้  ด้านแจจุงพอเห็นทุกคนจะเลิกแล้ว  ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะทีเดียว  ตลอดวันมานี้เขานั่งรอเพื่อให้ทั้งสามคนนี้มาสัมภาษณ์แค่นี้น่ะนะ  แค่นี้เขาก็คิดได้แล้วว่าเขาจะผ่านหรือไม่  แบบไม่ต้องรอผลอีก 2 วันเลยทีเดียว

 

       " งั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ  ขอบคุณครับ "แจจุงยิ้มแห้งๆ  ก่อนจะหอบเอกสารทุกอย่างเดินคอตกออกไปข้างนอกด้วยความผิดหวัง  ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ทำเอายุนโฮถึงกับอมยิ้มเสียแก้มปริ

 

       " ถูกใจหรือไงครับ คุณชาย "เมื่อไม่มีใครอยู่  สถานะที่แท้จริงจึงถูกหยิบเอามาใช้

 

       " ผมอยากให้เขาทำงาน ที่นี่จัง  คุณแทอิน คุณโอฮวา "ยุนโฮบอกขณะนั่งเอาปากกาเคาะโต๊ะเล่นอย่างใช้ความคิด

 

       " ไม่ได้หรอกครับคุณชาย  งานนี้เป็นงานที่ผ่านหลายฝ่าย  เราจะใช้เส้นไม่ได้ "

 

       " อะไรกัน... "ยุนโฮถึงกับอารมณ์เสียทีเดียว  เมื่อไม่ได้คำตอบที่พอใจ

 

       " แต่ถ้าเป็นงานที่ มีการโยกย้าย  ก็ไม่แน่นะครับ  เรา สามารถรับคนใหม่ที่คุณชายหามาได้  โดยไม่ต้องผ่าน ฝ่ายบุคคลในการตรวจสอบครับ "โอฮวาบอกยิ้มๆ  ก่อนจะหอบเอกสารเดินออกจากห้องไป  ตามด้วยคุณแทอิน

 

       " งานที่มีการโยกย้ายงั้นเหรอ  สั่งย้ายตำแหน่งซินะ....อืมๆๆๆเจ๋งไป เลย "    ยุนโฮลุกพรวดด้วยความยินดี  มือสองข้างล้วงกระเป๋า  ก่อนจะเดินผิวปากออกจากห้องประชุมไปด้วยความรื่นเริง 

 

        ยุนโฮขับรถออกจากบริษัททันทีที่เสร็จสิ้นการสัมภาษณ์งาน  วันนี้อากาศข้างนอกเป็นใจให้เขาที่จะเปิดประทุนรถขึ้น รถคันหรูสีขาวแล่นไปตามถนนยามราตรีด้วยความเร็วที่ไม่ผิดกฎหมาย  ก่อนจะขับวกเข้าจอดในร้านที่มาดื่มประจำ

 

       " กรี๊ดดดด....คุณยุนโฮมา.....อ้ายยยยย "เสียงพวกผู้หญิงหน้าผับตะโกนกรี๊ดกร๊าดชวนหนวกหู  จนยุนโฮที่อุตส่าห์อารมณ์ดีมา  ถึงกับขมวดคิ้วฉับทันที

 

       " อะไรกันค่ะ  คุณยุนโฮยังไม่ได้เที่ยวก็บึ้งซะแล้วเหรอค่ะ "หญิงสาวร่างอรชรที่ ยุนโฮคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยมีอะไรกับเธอตรงเข้ามาลูบ ไล้ยั่วยวนเขาอย่างน่ารำคาญ

 

       " ปล่อยซิ  รำคาญ "ยุนโฮตวาดก่อนจะหันไปกดปิดประทุนรถ

 

       " ยุนโฮอ่ะ  คุณทำยังงี้กับฉันได้ไงค่ะ "หญิงสาวเริ่มที่จะแผดเสียง  ที่มันสามารถพุ่งตรงไปบีบขมับยุนโฮได้ภายในเสี้ยววินาที

 

       " เฮ้ย!ออกไปให้หมด  น่ารำคาญ "ยุนโฮหันมาตวาดทีเดียว  พวกหญิงสาวที่ริจะเป็นปลิงเมื่อกี้ก็สลายหายไปซะหมด  ยุนโฮมองกราดใส่ผู้หญิงพวกนั้นอีกที  ก่อนจะ หันไปยื่นกุญแจรถให้เด็กเก็บรถรับไป  ทันใดนั่นเองที่สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างของคนที่ทำเอาเขาอารมณ์ดีมา ตลอดช่วงเย็นหายลับเข้าไปในซอกตึกๆหนึ่งในย่านใกล้ๆกัน

 

       " คุณแจจุง.... "ยุนโฮพึมพำเบาๆก่อนจะออกวิ่งไปที่ซอกตึกที่เห็นแจจุงหายเข้าไปทันที  ซอกตึกเก่าๆที่มีทั้งขี้ตะไคร่ น้ำคลำ และพวกขยะเล็กน้อยๆที่มองยังไงก็ไม่น่าพิศวงเข้าไปเท่าไหร่นัก  ยุนโฮวิ่งมาหยุดที่หน้าซอกตึกนั้นจึงตะโกนเรียกคนที่เห็นหลังไวๆไป สุดเสียง

 

       " คุณแจจุง ครับ " ยุนโฮหยุดหอบแฮ่ก  ในขณะที่เจ้าของชื่อค่อยๆหันมาตามเสียงเรียก  แจจุงกระพริบตาปริบๆ ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป  เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ทางปลายซอกตึกนั่นคือใคร

 

       " นั่น...คุณยุนโฮ หรือครับ "แจจุงตะโกนถาม

 

       " ครับ...คุณช่วย เดินกลับมาก่อนได้มั้ย "ยุนโฮตะโกนตอบ  แจจุงยิ้มนิดๆเขามองซ้ายมองขวา  ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกา 4 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ช่างมันเถอะ  แจจุงคิด ก่อนจะยอมเดินผ่านซากตึกเก่าๆนั่นกลับมา  ยิ่งใกล้  ก็ยิ่งชัด  แจจุงเป็นคนสวยจริงๆ  เป็นคนสวยที่เป็นผู้ชาย  เป็นคนสวยที่ยุนโฮถูกใจตั้งแต่แรกเห็น  และ คิดที่จะสานสัมพันธ์ด้วย

 

       " เอ่อ...สวัสดีครับ คุณยุนโฮมาได้ยังไงกันครับ "แจจุงโดดข้ามแอ่งน้ำ แอ่งสุดท้ายมายืนอยู่หน้ายุนโฮ  ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

       " ผมมาดื่มนะครับ  ไม่คิดว่าจะเจอคุณ  คุณแจจุงกำลังจะไปไหนเหรอครับ " ยุนโฮว่าพลางมองย้อนกลับเข้าไปในซอกตึก  แจจุงมองตามก่อนจะยิ้มขำ

 

       " คือผมกำลังจะกลับ บ้านเช่านะครับ  ผมเช่าบ้านอยู่แถวนี้ มันถูกดีนะครับ " แจจุงเอ่ยอย่างร่าเริง  และยอมรับได้ในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้  พนักงานเงินเดือนธรรมดาอย่างเขาก้ได้แค่นี้เท่านั้นแหล่ะ  ยุนโฮถอนหายใจเฮือกหนึ่ง  ก่อนจะเอ่ยชวนแจจุง

 

       " งั้น...ยังไงผมกับ คุณเราก็เจอกันแล้ว  แวะไปดื่มกับผมหน่อยมั้ยครับ " ยุนโฮเอ่ยชวนและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าแจจุงจะไป

 

       " แต่ผมไม่ดื่มหรอก ครับ  อีกอย่างหอผมจะปิดประตูตอน 5 ทุ่มนะครับ " แจจุงเอ่ยปฎิเสธ   และเพราะเหตุผลนั้นทำให้ยุนโฮนึกอยากฆ่าเจ้าของหอพักของแจจุงซะจริงๆ

 

       " ไม่เป็นไรครับ  ไม่ดื่มก็ได้  ไปนั่งเป็นเพื่อนผมก็พอ  แล้วถ้าหอมันจะปิดก็ให้มันปิดไปเถอะครับ  คืนนี้คุณไปนอนค้างที่บ้านผมก็ได้  โอเคมั้ยครับ นะครับ " ตลกมั้ยล่ะ  แต่ท้ายๆประโยคนะ  แจจุงรู้สึกว่ายุนโฮจะอ้อนเขานะ

 

       " เอาแบบนั้นก็ได้ ครับ "แจจุงพยักหน้ายิ้มๆ  ซึ่งนั่นก็ทำเอายุนโฮใจชื้นขึ้นไปอีก 

 

       " งั้นไปกันเลยครับ  เดินไม่ไกลหรอก " ยุนโฮเอื้อมมือไปคว้าข้อมือแจจุงทันที  แจจุงสะดุ้งนิดๆแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่แสดงอะไรออกไปมาก  นอกจากปล่อยให้ยุนโฮคนที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้จับมือเขาเข้าผับไป

 

       " ใครกันค่ะนะ  ยุนโฮ " พอมาถึงหน้าผับ  ยังไม่ ทันจะได้เข้าไปด้วยซ้ำเสียงแปดหลอดของหญิงสาวคนเดิมก็ดังขึ้น   ยุนโฮจิ๊ปากด้วยความขัดใจ  สายตาดุๆถูกส่งไป ยังหญิงสาว  จนเธอต้องล่าถอยไปอีกครั้ง  ก่อนที่ยุนโฮจะรีบเดินเข้าไปด้านในทันที 

 

      ก้าวเข้ามาด้านในแล้ว  คนที่ไม่เคยเที่ยวกลางคืนอย่างแจจุง  ก็ได้เห็นอะไรๆที่ไม่เคยได้เห็นมากมาย  ได้รู้อะไรที่ไม่เคยได้รู้  ตลอดจนเพิ่งจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้ก็มีอยู่ในโลกเหมือนกัน  หญิงสาวหลายสิบคนที่ยิ่งกว่านุ่งน้อยห่มน้อย ยักย้ายส่ายสะโพกวาดลีลา   อยู่บนเวทีที่มีเสาหลายๆเสาขึ้นอยู่  บางคนแจจุงแอบเห็นว่าให้คนข้างล่างได้จับอะไรนิดๆหน่อยๆเพื่อแลกเงิน ไปด้วย  ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอายหรือเปล่า  แต่สำหรับแจจุงนะแค่มองอยู่ตรงนี้ยังอายแทนเลย

 

       " แจจุงครับ  ทางนี้ครับ "เสียงเรียกของยุนโฮทำให้แจจุงละสายตาจากภาพบนเวทีที่ตัวเองเพิ่งได้รู้ว่า มองนานเกินไปแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้า 

 

       " ครับ.... "แจจุงขานรับ  ก่อนจะรีบเดินตามให้ไปประชิดยุนโฮเหมือนเดิม

 

       " ขอโทษนะครับที่พา มาร้านที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก   เอาไว้ครั้งหน้านะครับ " ยุนโฮยังคงจับมือแจจุงอยู่  และใช้การบีบเบาๆที่มือเป็นการเรียกแจจุงให้หันมาคุยด้วย  แจจุงเงยหน้าขึ้นเพื่อจะตอบยุนโฮ  แต่ทว่าภาพชายหนุ่มสองคนที่กำลังเล่นลีลาแลกจูบ ดูดปากกันอย่างถึงพริกถึงขิง  เป็นเหตุให้แจจุงต้องหยุดชะงัก ก่อนที่อยู่ดีๆเลือดจะสูบฉีดขึ้นหน้า ให้พวงแก้มสุกปลั่ง  เป็นที่ต้องตาต้องใจกับยุนโฮ ยิ่งนัก

 

       " หึๆ...ขอโทษอีกครั้งครับ " ยุนโฮยิ้มขำในท่าทางของแจจุง  ก่อนจะรีบกล่าวขอโทษอย่างทีเล่นทีจริง  แจจุงส่ายหน้างุด

 

       " ไม่เป็นไรครับ "แจจุงตอบออกไปด้วยใบหน้ายิ้มบางๆที่ยังมีพวงแก้มแดงๆเติมแต้มอยู่  พวงแก้มที่ยุนโฮรู้สึกอยากจับมาฟัดซักทีสองที 

 

       ยุนโฮเดินนำแจจุงขึ้นไปชั้นสองของผับแห่งนี้  ข้างบนแตกต่างจากข้างล่างโดยสิ้นเชิง  นอกจากจะเงียบสงบกว่า คนน้อยกว่า สวยกว่า แล้วแจจุงยังไม่รู้สึกอึดอัดด้วย

 

       " เฮ้อ ! แบบนี้ดีกว่าตั้งเยอะ " แจจุงว่า  ก่อนจะหันมายิ้มให้ยุนโฮ  ในท่าทางที่เป็นกันเองมากขึ้น

 

       " ที่นี่ เขาเป็น 2 ระดับนะครับ ข้างล่างก็เฉพาะคนที่เปรี้ยวๆซิ่งๆอยากสนุกหน่อยแต่ถ้าข้างบนนี่ก็แค่ร้าน อาหารธรรมดาครับ " ยุนโฮเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำแจจุงไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่ง  ที่มีม่านลูกปัดหลากสีหลายสไตล์กั้นไว้เป็นประตูพอสวยงาม  เพราะที่นี่เขาจะแบ่งร้านเป็นห้องๆ  สำหรับ ลูกค้า สองท่าน สามท่านก็ว่าไป  ไม่ถึงกับเป็นห้อง  แต่ก็มีม่านกั้นไม่ให้เห็นกัน

 

       " สวัสดีครับ...คุณยุนโฮ "บริกรหนุ่มที่แหวกม่านลูกปัดมารับออเดอร์  เอ่ยทักทายยุนโฮอย่างสนิทสนม  ก่อนะเบนหน้ามายิ้มให้แจจุง  ซึ่งแจจุงก็ยิ้มตอบ

 

       " อืม...ฮันคยองอยู่ มั้ย "ยุนโฮครางรับ  ก่อนจะเอ่ยถาม

 

       " ไม่ครับ  คุณฮันคยองไปรับคุณฮีซอลที่บ้านคุณหญิงครับ  วันนี้ เลยไม่เข้าร้าน " พนักงานหนุ่มเอ่ยตอบยุนโฮอย่างฉะฉาน  ฮันคยองที่ว่าก็คือเพื่อนสนิทของยุนโฮที่เป็นเจ้าของร้านที่นี่นั่นเอง  ปกติฮันคยองไม่เคยทิ้งร้านหรอก  ถ้าไม่ใช่เรื่องของฮีซอลสุดที่รักมันล่ะก็

 

       " อืม...งั้น...แจจุงอยากกินอะไรครับ " ยุนโฮพยักหน้ารับคำตอบของพนักงาน  ก่อนจะหันมาถามแจจุงที่ยังนั่งเงียบอยู่

 

       " เอ่อ...ไม่รู้ซิ ครับ มันมีอะไรบ้างเหรอ "แจจุงพูดเขินๆ  ก่อนจะขยับตัวไปมองดูเมนูใกล้ๆกับยุนโฮ  เส้นผมนุ่มๆหอมๆสีน้ำตาลอ่อนละไปมาข้างแก้มยุนโฮ  เป็น เหตุให้ชายหนุ่มลอบสูดดมไปซะหลายที  โดยทีแจจุงไม่รู้ตัว  ยุนโฮยังคงปล่อยให้แจจุงกวาดสายตามองเมนูไปเรื่อย ไม่อยากขัดจังหวะหรอก  เพราะเขาก็อยากอยู่แบบนี้นานๆ

 

       " อืม...ถ้าผมจะขอแค่ มัฟฟินชาเขียว พายมูสสตรอเบอร์รี่ กับฟรุ้ต ม็อกเทล  จะเป็นไรมั้ยครับ "แจจุงเอ่ยถามยิ้มๆ  ยุนโฮยิ้มก่อนจะถามกลับ

 

       " แล้วคุณแจจุงไม่ กินข้าวเหรอครับ "

 

       " ไม่ฮะ  ผมไม่ค่อยกินข้าวหรอก เช้าก็กาแฟ ขนมปัง กลางวันก็บะหมี่ถ้วย เย็นก็แล้วแต่นะครับ "

 

       " นั่นนะซิ  คุณถึงได้ผอมแบบนี้นะ "ยุนโฮว่ายิ้มๆก่อนจะส่งเมนูคืนให้บริกร

 

       " แล้วคุณยุนโฮไม่ ทานอะไรเหรอฮะ "แจจุงถามเสียงแจ๋ว

 

       " เอาแบบคุณล่ะกันครับ...แบบที่สั่งเมื่อกี้สองที่นะ "ยุนโฮตอบแจจุง ก่อนจะหันไปสั่งบริกร  บริกรหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป   และนั่นเป็นโอกาสให้ยุนโฮได้อยู่สองต่อสองกับแจจุงซักที

 

       " อืม...วันนี้นะคุณ ช่วยผมไว้มากเลยนะ "แจจุงพูดขึ้น

 

       " เรื่องอะไรครับ " ยุนโฮเท้าแขนกับโซฟา  ก่อนจะเอ่ยถาม

 

       " ก็เรื่องสัมภาษณ์งานวันนี้ไงครับ  ถ้าคุณไม่พูดเล่นกับผมล่ะก็  ผมคงเกร็ง

แย่  แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดว่าคงไม่ผ่านแน่เลย  ใช่มั้ยครับ " ยุนโฮแอบสงสัยนิดๆว่า       แจจุงนี่ก็เจ้าเลห์พอกันนะเนี่ย  ที่อยู่ๆก็แอบถามเขาแบบนี้  ยิ่งแจจุงเลือกใช้เสียง อ่อยๆกับดวงตาโตกลมบล๊อกนั้นยิ่งทำให้ยุนโฮแทบอยากจะพูดออกมาซะให้หมด  ติดตรงที่ว่ามันผิดกฎนี่ซิ

 

       " เป็นความลับครับ  ผมเปิดเผยกับคุณไม่ได้ " ยุนโฮบอกยิ้มๆ ซึ่งแจจุงก็ได้แต่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ   " ว่าแต่คุณแจจุงอยู่คนเดียวเหรอครับ "

 

       " ครับ...บ้านเกิดผม อยู่ชุงนัมครับ  มาหางานทำในโซล  ก็เลยต้องเช่าบ้านอยู่นะครับ "

 

       " อืม... "

 

       " อันที่จริง  ผมไม่ค่อยอยากจากบ้านมาเท่าไหร่หรอกฮะ แต่ว่าที่บ้านผมก็รอเงินเดือนจากผมส่งไปเหมือนกัน "

 

       " คุณเก่งมากครับ  แจจุง " ยุนโฮกล่าวชื่นชม

 

       " ขอบคุณครับ " แจจุงยิ้มให้อย่างเป็นมิตร  ก่อนทั้งคู่จะเงียบกันไปพักหนึ่ง

 

       " คุณยุนโฮมีแฟนรึ ยังครับ/แจจุงมีแฟนรึยังครับ "ทั้งคู่ยิ่มร่า  เมื่อบังเอิญถามในเรื่องเดียวกัน  ออกไปพร้อมๆกัน

 

       " ผมให้คุณก่อนเลย ครับ "แจจุงว่า

 

       " ผมไม่มีใครหรอกครับ  แล้วคุณล่ะครับ "ยุนโฮย้อนถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  ในใจหวังไว้อย่างสูงสุดว่าแจจุงจะต้องตอบแบบเขา

 

       " ผมก็ไม่มีเหมือน กันครับ " แจจุงตอบยิ้มๆ  ยุนโฮพยักหน้ารับเบาๆเป็นเชิงรับรู้  โดยพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจไว้ภายใน

 

       " ขอโทษครับ  อาหารมาแล้ว "บริกรหนุ่มคนเดิมกลับมาพร้อมอาหารที่สั่งไป  แจจุงกับยุนโฮยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัว  โดยตอนนี้จึงได้แต่ปล่อยให้บริกรจัดอาหารให้เข้าที่เข้าทางซะก่อน

 

       " ขอให้มีความสุขใน การรับประธานอาหานครับ  ขอบคุณครับ "บริกรหนุ่มพูดประโยคประจำร้าน  ก่อนจะเดินออกไป  ยุนโฮหันมายิ้มให้แจจุงที่ไล่กวาดสายตามองดูอาหารทุกจานจนทั่วด้วย ความตื่นตาตื่นใจ  ยุนโฮก้มหน้ายิ้มๆก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ใจคิดออกไปโพล่งๆ

 

       " คุณน่ารักมากนะ ครับ แจจุง....ไม่รู้ทำไม ผมถึงชอบคุณตั้งแต่แรกเห็น  เราเป็นแฟนกันได้มั้ยครับ  "

 

///////////////////แก็งงงงง......///////////////

 

       " อะไรนะครับ " ส้อมกับมีดในมือที่แจจุงเตรียมจะตัดลงบนมัฟฟินชาเขียว  ล่วง หล่นลงจากมือทันที  ตากลมเบิกกว้างขณะจ้องลงไปในดวง ตาของอีกคน

 

       " คุณคิดว่ามันตลก หรือเปล่า " ยุนโฮถาม

 

       " มันตลกจริงๆครับ  " แจจุงตอบพลางพยักหน้ารับ  หวังไว้ว่ายุนโฮอาจจะล้อเค้าเล่นก็ได้

 

       " ขอโทษครับ...แต่ผม พูดจริง " คราวนี้แหล่ะที่แจจุงจะได้ทั้งทึ่ง ทั้งอึ้ง ทั้งช็อคของจริง  ยุนโฮอมยิ้มก่อนจะตัดมัฟฟินชาเขียวจานของตัวเองเข้าปากแจจุงแทน  คนสวยที่ยังอึ้งอยู่ก็รับมันเข้าปากไปอย่างดาย ตากลมโตหลุบลง  แก้มขาวใสแดงปลั่งเหมือนเดิม  โดยที่ในปากก็พยายามเคี้ยวมัฟฟินไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบเร่งนัก  จนในที่สุดมัฟฟินคำเล็กๆคำเดียวที่แจจุงใช้เวลาเคี้ยวมัน นานเหลือเกินก็ผลุบหายเข้าคอไป  ก่อนจะตามด้วยน้ำลาย อึกใหญ่  แจจุงมองหน้ายุนโฮที่กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ  หันซ้ายแลขวาเลยยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มซะ

 

       " อ่ะ...คุณแจจุงครับ   อันนั้นค็อกเทลของผมครับ...ว้า...หมดซะแล้ว " กำลังจ้องหน้าคนสวยที่กำลังซัดม็อกเทลซะดังอั่กๆ  ยุนโฮเลยลองยกค็อกเทลของตัวเองมาดื่มซะบ้าง  ปรากฏว่าแก้วค็อกเทลของเขาไปอยู่ที่มือแจจุงซะแล้ว ส่วนฟรุ้ตม็อกเทลของแจจุงเองนะยังวางนิ่งสงบอยู่ข้างๆคนสวยอยู่เลย  ไอ้ครั้นจะห้ามก็ห้ามไม่ทัน  เห็นอีกทีก็เหลือแต่แก้วเปล่าซะแล้ว   (ม็อกเทล=จะ เป็นเครื่องดื่มผลไม้ที่ไม่มีแอลกอฮอลล์/แต่ถ้าเป็นค็อกเทล=จะมีแอลกอฮอลล์ ปะปนอยู่ ถึงจะไม่ร้ายแรง  แต่สำหรับคนที่ไม่เคยดื่มก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน)

 

       " ขอโทษนะ ครับ...เดี๋ยวผมสั่งให้ใหม่ล่ะกัน...อ้า!ทำไมปวดหัวจัง " แจจุงเตรียมตัวที่จะโทรเรียกบริกรเพื่อให้เอาค็อกเทลมาเสิร์ฟเพิ่ม  แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่ทางร้านเตรียม ไว้ให้ลูกค้าสั่งของเพิ่มด้วยซ้ำ   อาการปวดหัวเพราะ  ร่างกายที่ไม่เคยรับแอลกอฮอลล์แล้วมารับทีเดียวเป็นแก้วๆทำให้ย่อม เกิดผลข้างเคียงเป็นธรรมดา  แจจุงเสียหลักล้มลงจากเก้าอี้ทันที

 

       " โอ้ย!.... " แจจุงก้มลงกุมสะโพกด้วยความเจ็บ  ก่อนจะเพิ่มความตกใจเข้ามาอีกเมื่อยุนโฮถลาลงมาหาเขา  ทำให้แจจุงเพิ่งจะนึกๆได้ว่าเมื่อกี้เขาล้มต่อหน้ายุนโฮนี่น่า  ว้า!!!!!!!!!

 

       " อะไรกันครับ...ผมเพิ่งสารภาพรักคุณนะ  จะมาแกล้งเจ็บตัวแล้วหนีไป ไม่ได้นะครับ " ยุนโฮก้มลงไปพูดกับแจจุงที่ตอนนี้นั่งหน้ามุ่ยลูบๆสะโพกตัวเองอยู่ 

 

       " เปล่าหนีซะหน่อย...ผมกำลังเจ็บอยู่นะ " แจจุงสะบัดหน้าหนียุนโฮเมื่อกล่าวคำปฎิเสธ  แต่พอนึกอะไรขึ้นได้  แจจุงก็หันกลับมาจ้องหน้ายุนโฮ ก่อนจะตวาดออกไปให้คนที่ยังนั่งยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้ารู้ว่า  ‘ กำลังเจ็บอยู่จริงๆ  ใบหน้าบึ้งๆกับปากยื่นๆของแจจุง  ทำมั้ย...ทำไมยุนโฮถึงนึกถึงแต่ลูกแมวเวลาขู่ฟ่อๆด้วยก็ไม่รู้...น่า รักได้ตลอดเวลาเลยนะครับ  คนสวย

 

       " งั้น...ไหนดูซิครับ  ว่าเจ็บจริงหรือเปล่า " ยุนโฮไม่ได้พูดเฉยๆนะจะบอกให้  ลุกขึ้นเลยครับ  ลุกขึ้นอ้อมไปด้านหลังแจจุง  ก่อนจะเตรียมนั่งลงเพื่อไปดูสะโพกแจจุงให้ชัดๆ  อ้ายยยย!!!!!!!!!  หมีหื่นอ่า......

 

       " คุณยุนโฮ  คุณทำบ้าอะไรนะ " แจจุงรีบหันมากด้านหลังทันทีแม้จะยังนั่งอยู่  ก่อนจะใช้สองแขนออกแรงผลักหน้าอกแน่นๆของยุนโฮให้เขยิบออกไป

 

       " อ้าว...ก็เมื่อกี้ คุณบ่นเจ็บอยู่นี่  ผมก็เป็นห่วงคนที่ชอบเหมือนกันนะ  ไหนดูหน่อยซิ " ยุนโฮยิ้มทะเล้นให้แจจุงได้เขินอายอีกรอบ  แจจุงก้มหน้างุด  ไม่รู้จะเอาอะไรไปตอบโต้กับคนแบบนี้ดี   เกิดมาก็ไม่เคยเจอใครเป็นแบบนี้เลย  จะจีบใคร ซักคนแจจุงยังไม่กล้า  นี่เล่นเข้ามาจีบกันซึ่งๆหน้า แบบนี้ แจจุงจะเอาอะไรไปสู้ล่ะเนี่ย

 

       " หันหลังมาเร็วๆ  จะดูให้ " ยุนโฮยิ่งกวนประสาทหนักขึ้นอีก  เมื่อได้เห็นมะเขือเทศบนแก้มแจจุงเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วไม่รู้

 

       " คุณยุนโฮทะลึ่ง... " แจจุงค้อนควับ  ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้น  และแน่นอนว่าแจจุงต้องทรงตัวไม่ได้  จนล้มในที่สุด  และก็แน่นอนอีกว่าครั้งนี้  ยุนโฮที่ยืนอยู่เกือบชิดกับแจจุงแบบนั้นต้องรับคนสวยได้อยู่ แล้ว...ฟู่!!!!!!! โล่งอก

 

       " แล้วถ้าที่ผมรีบมา รับคุณไว้เพราะไม่อยากให้คุณเจ็บแบบนี้  ผมยังทะลึ่ง อยู่มั้ยครับ " ยุนโฮก้มลงถามแจจุงที่ล้มมานอนลงบนอ้อมแขนเขาด้วยแววตาเจ้าเลห์

       " ขะ...ขอบคุณฮะ " แจจุงเอ่ยขอบคุณแทนที่ๆจะตอบคำถามของยุนโฮ  ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ยุนโฮเองที่ตอนแรกแค่ต้องการรับแจจุงไว้ไม่ให้ตกเท่านั้น  ตอน นี้ก็มาจ้องหน้าแจจุงซะอย่างอีก  ทั้งอยู่ในอ้อมกอด  ทั้งโดนจ้องตาขนาดนี้  คิม แจจุงไม่เขิน ไม่อาย ไม่หน้าแดง  คิม แจจุงก็ไม่ใช่คนหล่ะ

 

       " คำตอบผมล่ะครับ " ยุนโฮยิ้มนิดๆที่เขาเริ่มเห็นลูกมะเขือเทศบนแก้มแจจุงอีกครั้ง

 

       " ม่ายยยยยรู้...... " แจจุงหันหน้าหนีทันทีที่ยุนโฮประคองร่างเขาให้ยืนพื้นได้เป็นปกติ ก่อนเสียงยานคางที่ขับให้แจจุงดูน่ารักจะถูกเอ่ยตอบออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ