SF.....บริษัท รักแท้

posted on 15 Aug 2010 21:30 by kimmarin

 

 

 

SF.....บริษัท รักแท้

 

        " คุณคิม แจจุงเชิญค่ะ "เสียงเรียกของประชาสัมพันธ์  เรียกเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของแจจุงกลับเข้าที่ 

 

       " ครับ... "แจจุงกระชับกระเป๋าเอกสารในมือแน่น  สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องที่ประชาสัมพันธ์คนนั้น เปิดไว้ให้

 

       " คนสุดท้ายของวัน เลย...ขอให้โชคดีนะค่ะ "ประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ถูกของเธอเลย  แจจุงมาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์งานตั้งแต่เช้าเลย  มาก่อนเพื่อน  แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้สัมภาษณ์คนสุดท้ายก็ไม่รู้  แจจุงเรียนจบปริญญาตรีมามาดๆ  เขาเที่ยวสมัครงานไปทุกที่แล้ว  แต่มันมักจะเต็มเสมอหรือไม่เขาก็ไม่ผ่าน  เขาหวังไว้กับทุกๆที่ที่ไปสัมภาษณ์  พอกันกับที่นี่ที่เขาอยากให้เป็นที่สุดท้ายเหลือเกินที่จะต้องเทียว ไปสัมภาษณ์งาน

 

       " ขอบคุณครับ "แจจุงก้มหัวขอบคุณอย่างเป็นมิตร  แล้วจึงก้าวเข้าไป  แอร์เย็นเฉียบเพราะเปิดติดต่อกันมาหลายชั่วโมง   ไม่ได้ลดระดับความตื้นเต้นในใจแจจุงลงแม้แต่นิด  เหงื่อผุดขึ้นเม็ดเล็กเม็ดน้อยที่บริเวณขมับจนเขารู้สึกได้  ห้องนี้เป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวล้วนที่มีโปรเจ็คเตอร์อันใหญ่อยู่ หน้าสุด และตรงหน้าสุดนี่เองที่เป็นที่นั่งของผู้ที่กุมชะตาชีวิตของแจจุงนั่งอยู่  คนวัยกลางคนสองคน  กับอีกคนที่แจจุงเผลอจ้องตากับเขาเนิ่นนานโดยไม่รู้ตัว  คนหนุ่มไฟแรงที่คาดว่าอายุก็คงไม่เกินจากตัวเองเท่าไหร่ นัก

 

       " สวัสดีครับ "แจจุงกล่าวทักทาย  ทั้งสามคนพยักหน้ารับ  ก่อนจะผายมือให้แจจุงนั่งลง  แจจุงก้มหัวหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเก้าอี้สีขาวดำเข้า ชุดตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง

 

       " แนะนำตัวเองด้วย ครับ "คนที่มีป้ายชื่อบอกข้างหน้าว่าชอง ยุนโฮเอ่ยบอกกับแจจุงด้วยรอยยิ้ม  รอยยิ้มที่ทำให้แจจุงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง  แจจุงยิ้มตอบก่อนจะหันหน้ามามองไปทั่วๆทั้งสามคน

 

       " ผม...คิม แจจุง อายุ 23 ปีครับ  จบคณะนิเทศศาสตร์มาฮะ  ความฝันของผมคือการได้ออกงานอีเว้นท์ต่างๆในฐานะผู้จัดการ หึๆ ผมไม่ได้หวังสูงนะครับ  แต่ผมอยากที่จะได้ทำงานแบบนี้จริงๆ  ผมอยากจะทำงานที่ต้องดูแลคนอีกหลายๆคนในหลายๆเรื่อง  ผมชอบที่จะได้พาคนกลุ่มหนึ่งไปออกงานโดยมีผมเป็นผู้ดูแลตลอด  ตั้งแต่ผู้ร่วมงานจนกระทั่งสปอนเซอร์....เอ่อ  ขอโทษครับ "กว่าจะรู้ตัวว่าไร้สาระ  แจจุงก็ร่ายความต้องการของตัวเองมาซะเยอะแล้ว  แจจุงก้มหน้านิ่ง   นิ้วโป้งสองนิ้วถูกเลือกมาเขี่ยกัน ไปมาในเวลาที่แจจุงเขินอายเช่นนี้

 

       " หึๆๆๆ  คุณตลกจังเลยครับ "ยุนโฮเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม  ซึ่งนั่นทำให้ผู้อาวุโสอีกสองคนถึงกับเหลือบมอง  แจจุงเงยหน้ามองทั้งสามคน  ก่อนจะแอบอมยิ้มเมื่อคนที่ชื่อยุนโฮแอบยกนิ้วโป้งให้

 

       " คุณไม่เคยผ่านงาน อะไรมาเลยงั้นเหรอ " หนึ่งในชายวัยกลางคนที่ชื่อแทอินถามขึ้น

 

       " ครับ...ผมเพิ่งจบ ปริญญา " แจจุงพูดด้วยความภาคภูมิใจ

 

       " ไม่มีประสบการณ์ เลยนี่ " คนที่ชื่อโอฮวาร้องด้วยความตกใจ  ซึ่งแจจุงก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่  ว่าการที่เขาเพิ่งจะจบปริญญาเนี่ยมันน่าตกใจตรงไหน

 

       " ยินดีด้วยนะครับ " เป็นยุนโฮอีกแล้วที่พูดประโยคชวนยิ้มกับแจจุง  นี่ถ้าแจจุงเป็นคุณลุงข้างๆยุนโฮน่ะ  คงได้เขม่นยุนโฮแล้วล่ะที่พูดอะไรไม่เกี่ยวกับการสัมภาษณ์แบบนี้

 

       " อืม...โอเคครับ  รอผลอีก 2 วันล่ะกันนะครับ "โอฮวาบอกก่อนจะปิดหนังสือเอกสารต่างๆลง  เช่น เดียวกับแทอิน  ผิดก็แต่ยุนโฮนั่นแหล่ะที่อยู่ดีๆก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดๆจิ้มๆอะไรก็ ไม่รู้  ด้านแจจุงพอเห็นทุกคนจะเลิกแล้ว  ก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะทีเดียว  ตลอดวันมานี้เขานั่งรอเพื่อให้ทั้งสามคนนี้มาสัมภาษณ์แค่นี้น่ะนะ  แค่นี้เขาก็คิดได้แล้วว่าเขาจะผ่านหรือไม่  แบบไม่ต้องรอผลอีก 2 วันเลยทีเดียว

 

       " งั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ  ขอบคุณครับ "แจจุงยิ้มแห้งๆ  ก่อนจะหอบเอกสารทุกอย่างเดินคอตกออกไปข้างนอกด้วยความผิดหวัง  ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ทำเอายุนโฮถึงกับอมยิ้มเสียแก้มปริ

 

       " ถูกใจหรือไงครับ คุณชาย "เมื่อไม่มีใครอยู่  สถานะที่แท้จริงจึงถูกหยิบเอามาใช้

 

       " ผมอยากให้เขาทำงาน ที่นี่จัง  คุณแทอิน คุณโอฮวา "ยุนโฮบอกขณะนั่งเอาปากกาเคาะโต๊ะเล่นอย่างใช้ความคิด

 

       " ไม่ได้หรอกครับคุณชาย  งานนี้เป็นงานที่ผ่านหลายฝ่าย  เราจะใช้เส้นไม่ได้ "

 

       " อะไรกัน... "ยุนโฮถึงกับอารมณ์เสียทีเดียว  เมื่อไม่ได้คำตอบที่พอใจ

 

       " แต่ถ้าเป็นงานที่ มีการโยกย้าย  ก็ไม่แน่นะครับ  เรา สามารถรับคนใหม่ที่คุณชายหามาได้  โดยไม่ต้องผ่าน ฝ่ายบุคคลในการตรวจสอบครับ "โอฮวาบอกยิ้มๆ  ก่อนจะหอบเอกสารเดินออกจากห้องไป  ตามด้วยคุณแทอิน

 

       " งานที่มีการโยกย้ายงั้นเหรอ  สั่งย้ายตำแหน่งซินะ....อืมๆๆๆเจ๋งไป เลย "    ยุนโฮลุกพรวดด้วยความยินดี  มือสองข้างล้วงกระเป๋า  ก่อนจะเดินผิวปากออกจากห้องประชุมไปด้วยความรื่นเริง 

 

        ยุนโฮขับรถออกจากบริษัททันทีที่เสร็จสิ้นการสัมภาษณ์งาน  วันนี้อากาศข้างนอกเป็นใจให้เขาที่จะเปิดประทุนรถขึ้น รถคันหรูสีขาวแล่นไปตามถนนยามราตรีด้วยความเร็วที่ไม่ผิดกฎหมาย  ก่อนจะขับวกเข้าจอดในร้านที่มาดื่มประจำ

 

       " กรี๊ดดดด....คุณยุนโฮมา.....อ้ายยยยย "เสียงพวกผู้หญิงหน้าผับตะโกนกรี๊ดกร๊าดชวนหนวกหู  จนยุนโฮที่อุตส่าห์อารมณ์ดีมา  ถึงกับขมวดคิ้วฉับทันที

 

       " อะไรกันค่ะ  คุณยุนโฮยังไม่ได้เที่ยวก็บึ้งซะแล้วเหรอค่ะ "หญิงสาวร่างอรชรที่ ยุนโฮคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยมีอะไรกับเธอตรงเข้ามาลูบ ไล้ยั่วยวนเขาอย่างน่ารำคาญ

 

       " ปล่อยซิ  รำคาญ "ยุนโฮตวาดก่อนจะหันไปกดปิดประทุนรถ

 

       " ยุนโฮอ่ะ  คุณทำยังงี้กับฉันได้ไงค่ะ "หญิงสาวเริ่มที่จะแผดเสียง  ที่มันสามารถพุ่งตรงไปบีบขมับยุนโฮได้ภายในเสี้ยววินาที

 

       " เฮ้ย!ออกไปให้หมด  น่ารำคาญ "ยุนโฮหันมาตวาดทีเดียว  พวกหญิงสาวที่ริจะเป็นปลิงเมื่อกี้ก็สลายหายไปซะหมด  ยุนโฮมองกราดใส่ผู้หญิงพวกนั้นอีกที  ก่อนจะ หันไปยื่นกุญแจรถให้เด็กเก็บรถรับไป  ทันใดนั่นเองที่สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างของคนที่ทำเอาเขาอารมณ์ดีมา ตลอดช่วงเย็นหายลับเข้าไปในซอกตึกๆหนึ่งในย่านใกล้ๆกัน

 

       " คุณแจจุง.... "ยุนโฮพึมพำเบาๆก่อนจะออกวิ่งไปที่ซอกตึกที่เห็นแจจุงหายเข้าไปทันที  ซอกตึกเก่าๆที่มีทั้งขี้ตะไคร่ น้ำคลำ และพวกขยะเล็กน้อยๆที่มองยังไงก็ไม่น่าพิศวงเข้าไปเท่าไหร่นัก  ยุนโฮวิ่งมาหยุดที่หน้าซอกตึกนั้นจึงตะโกนเรียกคนที่เห็นหลังไวๆไป สุดเสียง

 

       " คุณแจจุง ครับ " ยุนโฮหยุดหอบแฮ่ก  ในขณะที่เจ้าของชื่อค่อยๆหันมาตามเสียงเรียก  แจจุงกระพริบตาปริบๆ ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป  เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ทางปลายซอกตึกนั่นคือใคร

 

       " นั่น...คุณยุนโฮ หรือครับ "แจจุงตะโกนถาม

 

       " ครับ...คุณช่วย เดินกลับมาก่อนได้มั้ย "ยุนโฮตะโกนตอบ  แจจุงยิ้มนิดๆเขามองซ้ายมองขวา  ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกา 4 ทุ่มกว่าแล้ว แต่ช่างมันเถอะ  แจจุงคิด ก่อนจะยอมเดินผ่านซากตึกเก่าๆนั่นกลับมา  ยิ่งใกล้  ก็ยิ่งชัด  แจจุงเป็นคนสวยจริงๆ  เป็นคนสวยที่เป็นผู้ชาย  เป็นคนสวยที่ยุนโฮถูกใจตั้งแต่แรกเห็น  และ คิดที่จะสานสัมพันธ์ด้วย

 

       " เอ่อ...สวัสดีครับ คุณยุนโฮมาได้ยังไงกันครับ "แจจุงโดดข้ามแอ่งน้ำ แอ่งสุดท้ายมายืนอยู่หน้ายุนโฮ  ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

 

       " ผมมาดื่มนะครับ  ไม่คิดว่าจะเจอคุณ  คุณแจจุงกำลังจะไปไหนเหรอครับ " ยุนโฮว่าพลางมองย้อนกลับเข้าไปในซอกตึก  แจจุงมองตามก่อนจะยิ้มขำ

 

       " คือผมกำลังจะกลับ บ้านเช่านะครับ  ผมเช่าบ้านอยู่แถวนี้ มันถูกดีนะครับ " แจจุงเอ่ยอย่างร่าเริง  และยอมรับได้ในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้  พนักงานเงินเดือนธรรมดาอย่างเขาก้ได้แค่นี้เท่านั้นแหล่ะ  ยุนโฮถอนหายใจเฮือกหนึ่ง  ก่อนจะเอ่ยชวนแจจุง

 

       " งั้น...ยังไงผมกับ คุณเราก็เจอกันแล้ว  แวะไปดื่มกับผมหน่อยมั้ยครับ " ยุนโฮเอ่ยชวนและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าแจจุงจะไป

 

       " แต่ผมไม่ดื่มหรอก ครับ  อีกอย่างหอผมจะปิดประตูตอน 5 ทุ่มนะครับ " แจจุงเอ่ยปฎิเสธ   และเพราะเหตุผลนั้นทำให้ยุนโฮนึกอยากฆ่าเจ้าของหอพักของแจจุงซะจริงๆ

 

       " ไม่เป็นไรครับ  ไม่ดื่มก็ได้  ไปนั่งเป็นเพื่อนผมก็พอ  แล้วถ้าหอมันจะปิดก็ให้มันปิดไปเถอะครับ  คืนนี้คุณไปนอนค้างที่บ้านผมก็ได้  โอเคมั้ยครับ นะครับ " ตลกมั้ยล่ะ  แต่ท้ายๆประโยคนะ  แจจุงรู้สึกว่ายุนโฮจะอ้อนเขานะ

 

       " เอาแบบนั้นก็ได้ ครับ "แจจุงพยักหน้ายิ้มๆ  ซึ่งนั่นก็ทำเอายุนโฮใจชื้นขึ้นไปอีก 

 

       " งั้นไปกันเลยครับ  เดินไม่ไกลหรอก " ยุนโฮเอื้อมมือไปคว้าข้อมือแจจุงทันที  แจจุงสะดุ้งนิดๆแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่แสดงอะไรออกไปมาก  นอกจากปล่อยให้ยุนโฮคนที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้จับมือเขาเข้าผับไป

 

       " ใครกันค่ะนะ  ยุนโฮ " พอมาถึงหน้าผับ  ยังไม่ ทันจะได้เข้าไปด้วยซ้ำเสียงแปดหลอดของหญิงสาวคนเดิมก็ดังขึ้น   ยุนโฮจิ๊ปากด้วยความขัดใจ  สายตาดุๆถูกส่งไป ยังหญิงสาว  จนเธอต้องล่าถอยไปอีกครั้ง  ก่อนที่ยุนโฮจะรีบเดินเข้าไปด้านในทันที 

 

      ก้าวเข้ามาด้านในแล้ว  คนที่ไม่เคยเที่ยวกลางคืนอย่างแจจุง  ก็ได้เห็นอะไรๆที่ไม่เคยได้เห็นมากมาย  ได้รู้อะไรที่ไม่เคยได้รู้  ตลอดจนเพิ่งจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้ก็มีอยู่ในโลกเหมือนกัน  หญิงสาวหลายสิบคนที่ยิ่งกว่านุ่งน้อยห่มน้อย ยักย้ายส่ายสะโพกวาดลีลา   อยู่บนเวทีที่มีเสาหลายๆเสาขึ้นอยู่  บางคนแจจุงแอบเห็นว่าให้คนข้างล่างได้จับอะไรนิดๆหน่อยๆเพื่อแลกเงิน ไปด้วย  ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอายหรือเปล่า  แต่สำหรับแจจุงนะแค่มองอยู่ตรงนี้ยังอายแทนเลย

 

       " แจจุงครับ  ทางนี้ครับ "เสียงเรียกของยุนโฮทำให้แจจุงละสายตาจากภาพบนเวทีที่ตัวเองเพิ่งได้รู้ว่า มองนานเกินไปแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้า 

 

       " ครับ.... "แจจุงขานรับ  ก่อนจะรีบเดินตามให้ไปประชิดยุนโฮเหมือนเดิม

 

       " ขอโทษนะครับที่พา มาร้านที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก   เอาไว้ครั้งหน้านะครับ " ยุนโฮยังคงจับมือแจจุงอยู่  และใช้การบีบเบาๆที่มือเป็นการเรียกแจจุงให้หันมาคุยด้วย  แจจุงเงยหน้าขึ้นเพื่อจะตอบยุนโฮ  แต่ทว่าภาพชายหนุ่มสองคนที่กำลังเล่นลีลาแลกจูบ ดูดปากกันอย่างถึงพริกถึงขิง  เป็นเหตุให้แจจุงต้องหยุดชะงัก ก่อนที่อยู่ดีๆเลือดจะสูบฉีดขึ้นหน้า ให้พวงแก้มสุกปลั่ง  เป็นที่ต้องตาต้องใจกับยุนโฮ ยิ่งนัก

 

       " หึๆ...ขอโทษอีกครั้งครับ " ยุนโฮยิ้มขำในท่าทางของแจจุง  ก่อนจะรีบกล่าวขอโทษอย่างทีเล่นทีจริง  แจจุงส่ายหน้างุด

 

       " ไม่เป็นไรครับ "แจจุงตอบออกไปด้วยใบหน้ายิ้มบางๆที่ยังมีพวงแก้มแดงๆเติมแต้มอยู่  พวงแก้มที่ยุนโฮรู้สึกอยากจับมาฟัดซักทีสองที 

 

       ยุนโฮเดินนำแจจุงขึ้นไปชั้นสองของผับแห่งนี้  ข้างบนแตกต่างจากข้างล่างโดยสิ้นเชิง  นอกจากจะเงียบสงบกว่า คนน้อยกว่า สวยกว่า แล้วแจจุงยังไม่รู้สึกอึดอัดด้วย

 

       " เฮ้อ ! แบบนี้ดีกว่าตั้งเยอะ " แจจุงว่า  ก่อนจะหันมายิ้มให้ยุนโฮ  ในท่าทางที่เป็นกันเองมากขึ้น

 

       " ที่นี่ เขาเป็น 2 ระดับนะครับ ข้างล่างก็เฉพาะคนที่เปรี้ยวๆซิ่งๆอยากสนุกหน่อยแต่ถ้าข้างบนนี่ก็แค่ร้าน อาหารธรรมดาครับ " ยุนโฮเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำแจจุงไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่ง  ที่มีม่านลูกปัดหลากสีหลายสไตล์กั้นไว้เป็นประตูพอสวยงาม  เพราะที่นี่เขาจะแบ่งร้านเป็นห้องๆ  สำหรับ ลูกค้า สองท่าน สามท่านก็ว่าไป  ไม่ถึงกับเป็นห้อง  แต่ก็มีม่านกั้นไม่ให้เห็นกัน

 

       " สวัสดีครับ...คุณยุนโฮ "บริกรหนุ่มที่แหวกม่านลูกปัดมารับออเดอร์  เอ่ยทักทายยุนโฮอย่างสนิทสนม  ก่อนะเบนหน้ามายิ้มให้แจจุง  ซึ่งแจจุงก็ยิ้มตอบ

 

       " อืม...ฮันคยองอยู่ มั้ย "ยุนโฮครางรับ  ก่อนจะเอ่ยถาม

 

       " ไม่ครับ  คุณฮันคยองไปรับคุณฮีซอลที่บ้านคุณหญิงครับ  วันนี้ เลยไม่เข้าร้าน " พนักงานหนุ่มเอ่ยตอบยุนโฮอย่างฉะฉาน  ฮันคยองที่ว่าก็คือเพื่อนสนิทของยุนโฮที่เป็นเจ้าของร้านที่นี่นั่นเอง  ปกติฮันคยองไม่เคยทิ้งร้านหรอก  ถ้าไม่ใช่เรื่องของฮีซอลสุดที่รักมันล่ะก็

 

       " อืม...งั้น...แจจุงอยากกินอะไรครับ " ยุนโฮพยักหน้ารับคำตอบของพนักงาน  ก่อนจะหันมาถามแจจุงที่ยังนั่งเงียบอยู่

 

       " เอ่อ...ไม่รู้ซิ ครับ มันมีอะไรบ้างเหรอ "แจจุงพูดเขินๆ  ก่อนจะขยับตัวไปมองดูเมนูใกล้ๆกับยุนโฮ  เส้นผมนุ่มๆหอมๆสีน้ำตาลอ่อนละไปมาข้างแก้มยุนโฮ  เป็น เหตุให้ชายหนุ่มลอบสูดดมไปซะหลายที  โดยทีแจจุงไม่รู้ตัว  ยุนโฮยังคงปล่อยให้แจจุงกวาดสายตามองเมนูไปเรื่อย ไม่อยากขัดจังหวะหรอก  เพราะเขาก็อยากอยู่แบบนี้นานๆ

 

       " อืม...ถ้าผมจะขอแค่ มัฟฟินชาเขียว พายมูสสตรอเบอร์รี่ กับฟรุ้ต ม็อกเทล  จะเป็นไรมั้ยครับ "แจจุงเอ่ยถามยิ้มๆ  ยุนโฮยิ้มก่อนจะถามกลับ

 

       " แล้วคุณแจจุงไม่ กินข้าวเหรอครับ "

 

       " ไม่ฮะ  ผมไม่ค่อยกินข้าวหรอก เช้าก็กาแฟ ขนมปัง กลางวันก็บะหมี่ถ้วย เย็นก็แล้วแต่นะครับ "

 

       " นั่นนะซิ  คุณถึงได้ผอมแบบนี้นะ "ยุนโฮว่ายิ้มๆก่อนจะส่งเมนูคืนให้บริกร

 

       " แล้วคุณยุนโฮไม่ ทานอะไรเหรอฮะ "แจจุงถามเสียงแจ๋ว

 

       " เอาแบบคุณล่ะกันครับ...แบบที่สั่งเมื่อกี้สองที่นะ "ยุนโฮตอบแจจุง ก่อนจะหันไปสั่งบริกร  บริกรหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป   และนั่นเป็นโอกาสให้ยุนโฮได้อยู่สองต่อสองกับแจจุงซักที

 

       " อืม...วันนี้นะคุณ ช่วยผมไว้มากเลยนะ "แจจุงพูดขึ้น

 

       " เรื่องอะไรครับ " ยุนโฮเท้าแขนกับโซฟา  ก่อนจะเอ่ยถาม

 

       " ก็เรื่องสัมภาษณ์งานวันนี้ไงครับ  ถ้าคุณไม่พูดเล่นกับผมล่ะก็  ผมคงเกร็ง

แย่  แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดว่าคงไม่ผ่านแน่เลย  ใช่มั้ยครับ " ยุนโฮแอบสงสัยนิดๆว่า       แจจุงนี่ก็เจ้าเลห์พอกันนะเนี่ย  ที่อยู่ๆก็แอบถามเขาแบบนี้  ยิ่งแจจุงเลือกใช้เสียง อ่อยๆกับดวงตาโตกลมบล๊อกนั้นยิ่งทำให้ยุนโฮแทบอยากจะพูดออกมาซะให้หมด  ติดตรงที่ว่ามันผิดกฎนี่ซิ

 

       " เป็นความลับครับ  ผมเปิดเผยกับคุณไม่ได้ " ยุนโฮบอกยิ้มๆ ซึ่งแจจุงก็ได้แต่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ   " ว่าแต่คุณแจจุงอยู่คนเดียวเหรอครับ "

 

       " ครับ...บ้านเกิดผม อยู่ชุงนัมครับ  มาหางานทำในโซล  ก็เลยต้องเช่าบ้านอยู่นะครับ "

 

       " อืม... "

 

       " อันที่จริง  ผมไม่ค่อยอยากจากบ้านมาเท่าไหร่หรอกฮะ แต่ว่าที่บ้านผมก็รอเงินเดือนจากผมส่งไปเหมือนกัน "

 

       " คุณเก่งมากครับ  แจจุง " ยุนโฮกล่าวชื่นชม

 

       " ขอบคุณครับ " แจจุงยิ้มให้อย่างเป็นมิตร  ก่อนทั้งคู่จะเงียบกันไปพักหนึ่ง

 

       " คุณยุนโฮมีแฟนรึ ยังครับ/แจจุงมีแฟนรึยังครับ "ทั้งคู่ยิ่มร่า  เมื่อบังเอิญถามในเรื่องเดียวกัน  ออกไปพร้อมๆกัน

 

       " ผมให้คุณก่อนเลย ครับ "แจจุงว่า

 

       " ผมไม่มีใครหรอกครับ  แล้วคุณล่ะครับ "ยุนโฮย้อนถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  ในใจหวังไว้อย่างสูงสุดว่าแจจุงจะต้องตอบแบบเขา

 

       " ผมก็ไม่มีเหมือน กันครับ " แจจุงตอบยิ้มๆ  ยุนโฮพยักหน้ารับเบาๆเป็นเชิงรับรู้  โดยพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจไว้ภายใน

 

       " ขอโทษครับ  อาหารมาแล้ว "บริกรหนุ่มคนเดิมกลับมาพร้อมอาหารที่สั่งไป  แจจุงกับยุนโฮยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัว  โดยตอนนี้จึงได้แต่ปล่อยให้บริกรจัดอาหารให้เข้าที่เข้าทางซะก่อน

 

       " ขอให้มีความสุขใน การรับประธานอาหานครับ  ขอบคุณครับ "บริกรหนุ่มพูดประโยคประจำร้าน  ก่อนจะเดินออกไป  ยุนโฮหันมายิ้มให้แจจุงที่ไล่กวาดสายตามองดูอาหารทุกจานจนทั่วด้วย ความตื่นตาตื่นใจ  ยุนโฮก้มหน้ายิ้มๆก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ใจคิดออกไปโพล่งๆ

 

       " คุณน่ารักมากนะ ครับ แจจุง....ไม่รู้ทำไม ผมถึงชอบคุณตั้งแต่แรกเห็น  เราเป็นแฟนกันได้มั้ยครับ  "

 

///////////////////แก็งงงงง......///////////////

 

       " อะไรนะครับ " ส้อมกับมีดในมือที่แจจุงเตรียมจะตัดลงบนมัฟฟินชาเขียว  ล่วง หล่นลงจากมือทันที  ตากลมเบิกกว้างขณะจ้องลงไปในดวง ตาของอีกคน

 

       " คุณคิดว่ามันตลก หรือเปล่า " ยุนโฮถาม

 

       " มันตลกจริงๆครับ  " แจจุงตอบพลางพยักหน้ารับ  หวังไว้ว่ายุนโฮอาจจะล้อเค้าเล่นก็ได้

 

       " ขอโทษครับ...แต่ผม พูดจริง " คราวนี้แหล่ะที่แจจุงจะได้ทั้งทึ่ง ทั้งอึ้ง ทั้งช็อคของจริง  ยุนโฮอมยิ้มก่อนจะตัดมัฟฟินชาเขียวจานของตัวเองเข้าปากแจจุงแทน  คนสวยที่ยังอึ้งอยู่ก็รับมันเข้าปากไปอย่างดาย ตากลมโตหลุบลง  แก้มขาวใสแดงปลั่งเหมือนเดิม  โดยที่ในปากก็พยายามเคี้ยวมัฟฟินไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบเร่งนัก  จนในที่สุดมัฟฟินคำเล็กๆคำเดียวที่แจจุงใช้เวลาเคี้ยวมัน นานเหลือเกินก็ผลุบหายเข้าคอไป  ก่อนจะตามด้วยน้ำลาย อึกใหญ่  แจจุงมองหน้ายุนโฮที่กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ  หันซ้ายแลขวาเลยยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มซะ

 

       " อ่ะ...คุณแจจุงครับ   อันนั้นค็อกเทลของผมครับ...ว้า...หมดซะแล้ว " กำลังจ้องหน้าคนสวยที่กำลังซัดม็อกเทลซะดังอั่กๆ  ยุนโฮเลยลองยกค็อกเทลของตัวเองมาดื่มซะบ้าง  ปรากฏว่าแก้วค็อกเทลของเขาไปอยู่ที่มือแจจุงซะแล้ว ส่วนฟรุ้ตม็อกเทลของแจจุงเองนะยังวางนิ่งสงบอยู่ข้างๆคนสวยอยู่เลย  ไอ้ครั้นจะห้ามก็ห้ามไม่ทัน  เห็นอีกทีก็เหลือแต่แก้วเปล่าซะแล้ว   (ม็อกเทล=จะ เป็นเครื่องดื่มผลไม้ที่ไม่มีแอลกอฮอลล์/แต่ถ้าเป็นค็อกเทล=จะมีแอลกอฮอลล์ ปะปนอยู่ ถึงจะไม่ร้ายแรง  แต่สำหรับคนที่ไม่เคยดื่มก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน)

 

       " ขอโทษนะ ครับ...เดี๋ยวผมสั่งให้ใหม่ล่ะกัน...อ้า!ทำไมปวดหัวจัง " แจจุงเตรียมตัวที่จะโทรเรียกบริกรเพื่อให้เอาค็อกเทลมาเสิร์ฟเพิ่ม  แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่ทางร้านเตรียม ไว้ให้ลูกค้าสั่งของเพิ่มด้วยซ้ำ   อาการปวดหัวเพราะ  ร่างกายที่ไม่เคยรับแอลกอฮอลล์แล้วมารับทีเดียวเป็นแก้วๆทำให้ย่อม เกิดผลข้างเคียงเป็นธรรมดา  แจจุงเสียหลักล้มลงจากเก้าอี้ทันที

 

       " โอ้ย!.... " แจจุงก้มลงกุมสะโพกด้วยความเจ็บ  ก่อนจะเพิ่มความตกใจเข้ามาอีกเมื่อยุนโฮถลาลงมาหาเขา  ทำให้แจจุงเพิ่งจะนึกๆได้ว่าเมื่อกี้เขาล้มต่อหน้ายุนโฮนี่น่า  ว้า!!!!!!!!!

 

       " อะไรกันครับ...ผมเพิ่งสารภาพรักคุณนะ  จะมาแกล้งเจ็บตัวแล้วหนีไป ไม่ได้นะครับ " ยุนโฮก้มลงไปพูดกับแจจุงที่ตอนนี้นั่งหน้ามุ่ยลูบๆสะโพกตัวเองอยู่ 

 

       " เปล่าหนีซะหน่อย...ผมกำลังเจ็บอยู่นะ " แจจุงสะบัดหน้าหนียุนโฮเมื่อกล่าวคำปฎิเสธ  แต่พอนึกอะไรขึ้นได้  แจจุงก็หันกลับมาจ้องหน้ายุนโฮ ก่อนจะตวาดออกไปให้คนที่ยังนั่งยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้ารู้ว่า  ‘ กำลังเจ็บอยู่จริงๆ  ใบหน้าบึ้งๆกับปากยื่นๆของแจจุง  ทำมั้ย...ทำไมยุนโฮถึงนึกถึงแต่ลูกแมวเวลาขู่ฟ่อๆด้วยก็ไม่รู้...น่า รักได้ตลอดเวลาเลยนะครับ  คนสวย

 

       " งั้น...ไหนดูซิครับ  ว่าเจ็บจริงหรือเปล่า " ยุนโฮไม่ได้พูดเฉยๆนะจะบอกให้  ลุกขึ้นเลยครับ  ลุกขึ้นอ้อมไปด้านหลังแจจุง  ก่อนจะเตรียมนั่งลงเพื่อไปดูสะโพกแจจุงให้ชัดๆ  อ้ายยยย!!!!!!!!!  หมีหื่นอ่า......

 

       " คุณยุนโฮ  คุณทำบ้าอะไรนะ " แจจุงรีบหันมากด้านหลังทันทีแม้จะยังนั่งอยู่  ก่อนจะใช้สองแขนออกแรงผลักหน้าอกแน่นๆของยุนโฮให้เขยิบออกไป

 

       " อ้าว...ก็เมื่อกี้ คุณบ่นเจ็บอยู่นี่  ผมก็เป็นห่วงคนที่ชอบเหมือนกันนะ  ไหนดูหน่อยซิ " ยุนโฮยิ้มทะเล้นให้แจจุงได้เขินอายอีกรอบ  แจจุงก้มหน้างุด  ไม่รู้จะเอาอะไรไปตอบโต้กับคนแบบนี้ดี   เกิดมาก็ไม่เคยเจอใครเป็นแบบนี้เลย  จะจีบใคร ซักคนแจจุงยังไม่กล้า  นี่เล่นเข้ามาจีบกันซึ่งๆหน้า แบบนี้ แจจุงจะเอาอะไรไปสู้ล่ะเนี่ย

 

       " หันหลังมาเร็วๆ  จะดูให้ " ยุนโฮยิ่งกวนประสาทหนักขึ้นอีก  เมื่อได้เห็นมะเขือเทศบนแก้มแจจุงเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วไม่รู้

 

       " คุณยุนโฮทะลึ่ง... " แจจุงค้อนควับ  ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้น  และแน่นอนว่าแจจุงต้องทรงตัวไม่ได้  จนล้มในที่สุด  และก็แน่นอนอีกว่าครั้งนี้  ยุนโฮที่ยืนอยู่เกือบชิดกับแจจุงแบบนั้นต้องรับคนสวยได้อยู่ แล้ว...ฟู่!!!!!!! โล่งอก

 

       " แล้วถ้าที่ผมรีบมา รับคุณไว้เพราะไม่อยากให้คุณเจ็บแบบนี้  ผมยังทะลึ่ง อยู่มั้ยครับ " ยุนโฮก้มลงถามแจจุงที่ล้มมานอนลงบนอ้อมแขนเขาด้วยแววตาเจ้าเลห์

       " ขะ...ขอบคุณฮะ " แจจุงเอ่ยขอบคุณแทนที่ๆจะตอบคำถามของยุนโฮ  ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ยุนโฮเองที่ตอนแรกแค่ต้องการรับแจจุงไว้ไม่ให้ตกเท่านั้น  ตอน นี้ก็มาจ้องหน้าแจจุงซะอย่างอีก  ทั้งอยู่ในอ้อมกอด  ทั้งโดนจ้องตาขนาดนี้  คิม แจจุงไม่เขิน ไม่อาย ไม่หน้าแดง  คิม แจจุงก็ไม่ใช่คนหล่ะ

 

       " คำตอบผมล่ะครับ " ยุนโฮยิ้มนิดๆที่เขาเริ่มเห็นลูกมะเขือเทศบนแก้มแจจุงอีกครั้ง

 

       " ม่ายยยยยรู้...... " แจจุงหันหน้าหนีทันทีที่ยุนโฮประคองร่างเขาให้ยืนพื้นได้เป็นปกติ ก่อนเสียงยานคางที่ขับให้แจจุงดูน่ารักจะถูกเอ่ยตอบออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

       " ทำไม ไม่รู้ล่ะครับ " ยุนโฮคาดคั้น ก่อนจะเขยิบเข้าใกล้แจจุงที่ยังยืนกอดอกหันหลังให้เขาอยู่

 

       " มันเร็วไป " แจจุงตอบ  แต่ยุนโฮคงไม่รู้ซินะว่าตอนนี้    แก้มแจจุงนะไม่ได้เป็นมะเขือเทศแค่ลูกเดียวแล้ว  แต่ มันเป็นไร่มะเขือเทศแล้วต่างหาก

 

       " ผมอายุ 26 แล้วนะ " ยุนโฮตอบ 

 

       " ไม่ใช่เรื่องนั้น ซักหน่อยนี่...ผมหมายถึงว่าเรายังรู้จักกันน้อยไปต่างหาก... " แจจุงเอ่ยออกไปด้วยความเขินอาย  มือสองข้างถูกันไป มาจนมันออกร้อนๆทั้งๆที่อยู่ร้านอาหารแอร์  แก้มสองข้างแดงสุกปลั่งจนคนที่แกล้งเอี้ยวหน้ามามองอดแซวไม่ได้

 

       " อุ้ย!  หน้าแดงใหญ่แล้วนะครับ คุณแจจุง  ฮ่าๆๆๆ " ยุนโฮเอ่ยล้อ  ทั้งที่หน้าของชายกหนุ่มเองกลับแทบจะวางอยู่บนไหล่แจจุงได้เลยมั้ง   ในจังหวะที่แจจุงถอยไปไหนไม่ได้ กับยุนโฮที่ไม่ยอมถอยไปไหน  ทำให้ทั้งสองมีโอกาสได้สบตากันอีกครั้ง  ดวงตากลมโตสั่นระริกกับดวงตาเรียวเล็กแสนจริงใจสบกันอย่ะพักหนึ่งก็ เป็นแจจุงที่หันหน้าหนี  ยุนโฮยกยิ้มก่อนจะยืดตัว ขึ้นเต็มความสูง  สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง  แล้ว จึงก้าวออกมาหยุดยืนหน้าแจจุง

 

       " คุณแพ้แล้วครับ แจจุง   ตอบผมได้หรือยังคราวนี้ " ยุนโฮขี้ตู่เอาเองว่าการจ้องตากันเมื่อกี้  ใครที่หันหน้าหนีก่อนแพ้มาเป็นตัวตัดสินทั้งๆที่ไม่ได้ตกลงกันไว้ ก่อนหน้านี้  จึงไม่ต้องแปลกใจเลยที่จะเห็นแจจุงขมวดคิ้วเข้าหากันขนาดนั้น

 

       " เราไม่ได้พนันกัน ไว้ " แจจุงเถียง

 

       " ผมรวบยอดเอา " ยุนโฮมั่วกลับ

 

       " งั้นก็ไม่นับ " แจจุงยังคงหาทางออก

 

       " ผลตัดสินแล้วครับ " และยุนโฮก็ปิดทางออกของแจจุงซะมิด  แจจุงจ้องหน้ายุนโฮด้วยใบหน้าที่งอง้ำ  ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างเป็นต่อ  เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

 

       " งั้นผมก็ไม่ เล่น...แล้วตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย  ผมขอตัว " แจจุงบอกก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองมาเตียมตัวจะก้าวออกไป  ถ้าคนเจ้าเลห์ที่ขนะเขามานักต่อนักจะไม่พูดออกมาซะก่อน

 

       " ขอแต่ตัวเหรอครับ  งั้นหัวใจที่คุณทำตกไว้นี่ผมขอนะครับ " ยุนโฮพูดยิ้มๆ  แจจุงมองซ้ายมองขวาด้วยความเขินอาย  เมื่อตอนนี้เสียงของยุนโฮจากประโยคเมื่อกี้  ทำ ให้ลูกค้าทั้งร้านพากันหันมามองเป็นแถวๆ  แจจุงมองไป ที่ทุกๆคนอย่างเลิ่กลั่ก  ก่อนจะเบนสายตาโกธรๆไปที่ ยุนโฮ

 

       " แหวะ....เลี่ยน ชะมัด " แจจุงบอกทิ้งท้ายก่อนจะรีบวิ่งลงไปทันที  ยุนโฮมองท่าทางนั้นด้วยความเอ็นดู  วันนี้เขาตั้งใจจะปล่อยแจจุงไปก่อน  เพราะไม่ว่ายังไงอีก 2 วันข้างหน้าแจจุงก็จะต้องอยู่ให้เขาเห็นหน้าทุกวันอยู่แล้ว  แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พลันคิดอะไรได้ว่าที่นี่มันผับ  แล้วยิ่งพวกผู้หญิงข้างหน้าที่เขม่นแจจุงตั้งแต่เมื่อกี้ด้วย  ไวเท่าความคิดยุนโฮก็วิ่งมาที่ระเบียงชั้นสองทันที  กวาดตามองไปซักพักจึงเห็นว่าแจจุงกำลังถูกเพื่อนผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง อยู่

 

       " แกเป็นอะไรกับยุนโฮนะ  หน้าก็ไม่แมนพอจะเป็นผู้ชายเลย " ยัยแปดหลอดกล่าวแดกดัน  ก่อนจะพินิจพิจารณาไปทั่ว ร่างกายแจจุงที่ยืนกอดกระเป๋าเป้ตัวเองอยู่กลางวงล้อม  ไม่รู้แล้วก็ไม่ได้ยินด้วยว่ายัยผู้หญิงพวกนั้นพูดอะไรกับแจจุงบ้าง  แต่ที่เห็นนะมันทั้งผลักไหล่ ทั้งจ้องหน้า เขยิบใกล้  แล้วอย่างนี้ยุนโฮจะทนได้ไง   ชาย หนุ่มเอื้อมมือไปขอไมค์จากดีเจที่กำลังเปิดเพลงให้เหล่าผีเสื้อราตรได้แดนซ์ กันกระจายอยู่ด้านล่างมาไว้ในมือ  ส่งสัญญาณกันนิดหน่อย  แล้วเพลงจึงหยุดลง  นัก เต้นทั้งชาย-หญิงหันมามองดีเจหนุ่มเป็นตาเดียว  แต่พอดีเจคนดังบุ้ยใบ้ไปอีกทาง  บรรดานักท่องเที่ยวจึงหันตาม  รวมทั้งฝูงผู้หญิงที่ล้อมแจจุงอยู่  และแจจุงเองด้วย

 

       " คุณยุนโฮ... " แจจุงรำพันเบาๆเมื่อหันไปเห็นยุนโฮ  ยุนโฮจงใจส่งยิ้มให้ร่างบางก่อนจะเริ่มเอ่ยบอก

 

       " สปอตร์ไรท์จับไป ที่ตำแหน่งที่ผมวงไว้ด้วยครับ " ยุนโฮประกาศผ่านไมค์  ก่อนเส้นสีเทคโนโลยีจะตีกรอบล้อมรอบกลุ่มผู้หญิงของยัยแปดหลอดไว้

 

       " ใครที่ไม่โดนเส้น สปอตร์ไรท์ก็หลบนิดนึงครับ " ทุกคนที่ไม่ได้โดนต่างพากันค่อยๆเขยิบออก  จนเหลือเพียงแจจุงที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของกลุ่มยัยแปดหลอดเท่านั้น

 

       " คราวนี้ ผมจะนับ 1 ถึง 3 ถ้าใครยังกล้าดีจะหาเรื่องแจจุงล่ะก็  คุณก็ต้องมีเรื่องกับผมด้วย " กลุ่มยัยแปดหลอดไม่แน่ใจนักหรอกว่าใครคือแจจุง  แต่ถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นผู้ชายหน้าหวานที่ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมนี่แห ล่ะ การมีเรื่องกับยุนโฮเพื่อนคุณฮันคยองที่เป็นเจ้านายพวกหล่อนนะ  ไม่ได้น่าพิสมัยเท่าไหร่หรอกนะ  หญิง สาวๆหลายๆคนค่อยๆตีวงล้อมออกไปปะปนกับกลุ่มนักท่องเที่ยว  แม้กระทั่งยัยแปดหลอดเองก็ยังไม่รู้แล้วว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่  แจจุงหันซ้ายหันขวาด้วยความมึนงงที่อยู่ดีๆคนเยอะๆเบียดเสียด เมื่อกี้นี้ต่างหายไปหมด  เหลือเพียงทางเดินว่างเปล่าให้เขาเดินออกจากที่นี่เท่านั้น  ถึงจะมึนงงแต่ก้พอจะเดาได้ว่าทั้งหมดใครเป็นคนทำให้เกิด ขึ้น   ดวงตากลมโตหันกลับไปมองชายหนุ่มที่เขาวิ่งหนีมาอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนๆถูกส่งให้ ก่อนแจจุงจะเอ่ยออกไป

 

       " ขอบคุณฮะ "

 

       " สำหรับคุณครับ " ยุนโฮตอบกลับเสียงหวาน  ทำให้แจจุงถึงกับก้มหน้าด้วยความเขิน  มาพูดประโยคชวนอายแบบนี้ไม่เขินก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว ยุนโฮยกยิ้มนิดๆหลังจากแจจุงเขินจนหน้าแดงตลอดจนกระทั่งตอนหมุนตัวออก จากร้านไป

 

       " ..... " แจจุงไม่ ได้ล่ำลาอะไร  แต่เป็นยุนโฮเองที่ตะโกนออกไปซะลั่นผับ

 

       " แล้วพบกันใหม่ เร็วๆนี้นะครับ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

^^

 

 

 

 

 

 

^^

 

 

 

 

 

 

 

^^

 

 

 

ค้างงงงง งง       กันอ่ะซี่  อิอิ

 

 

TBC.   IN THE BOOK 

 

****************************************

 

ยังค่า  ยัง  มันยังไม่จบ  มีต่ออีกเยอะ  นู้นเกือบ 10 หน้า A5 นั่นแหล่ะค่ะ

ยังมีว่า ตกลงแจจุงจะได้ทำงานที่นั่นมั้ย  แล้วชีวิตจะดำเนินยังไงต่อไป  แจจุงจะรับรักยุนโฮตอนไหน  อ๊ากกกกก  มากมายอ่ะ  มากมาย  ไปอ่านกันในหนังสือนะค่ะ  สำหรับคนที่ไม่ได้ซื้อก็ไม่ต้องน้อยใจนะค่ะ  ลงให้อ่านต่อแน่   แต่เมื่อไหร่  ไม่รู้  อิอิ

 

 

 

แต่ที่ลงแค่ นี้ก็เพราะอยากให้ค้างอ่ะค่ะ  ก๊ากกกกกกกก

ทรมาณใจกัน ให้หมดทั้งคนที่ไม่ได้ซื้อฟิค  ทั้งคนที่ซื้อฟิค  อิอิ

 

 

สำหรับคนที่ ซื้อฟิคนะค่ะ  จัดส่งฟิควันที่  30-31 สิงหาคมคร้าบบบบ

ไม่เลื่อน ไม่เบี้ยว ไม่มีปัญหา อะไรทั้งสิ้น  ยกเว้นกับไปรษณีย์  ฮ่าๆๆๆๆ

 

รอรับกันได้ เลยครับ  อย่าถามว่าทำไมช้า  เพราะไม่ได้ผิดที่ใคร  นอกจากหญิงคนเดียว

และความผิด ก็มากมายนับไม่ถ้วน  เลยไม่ขอร่ายให้ฟัง  ยังไงรอรับฟิคกันได้เลยนะคร้าบบบ

 

 

 

 

 

 

แล้ววันนี้ มาลงรูปที่ทุกคนจะได้เป็นของแถม เป็น 1 ในหลายๆใบนะจ๊ะ

 


 

ไปแล้วนะ ค่า  บายยยยยยยยยย

 

Comment

Comment:

Tweet

ยุนรุกหนักมากมายอ่ะ
ยุนเลี่ยนมากอ่ะ

#9 By gift5530 (115.87.72.225) on 2010-09-06 21:24

หมีจีบซึ่งๆหน้าเลย
แจจ๋าเขินแย่ซิแบบนี้
หมีหื่นตั้งแต่ตอนจีบเลยนะ
ไม่อยากคิดถึงตอนจีบติดเลย
สาวๆอย่าได้ลองดีกับแจเลยนะ
หมีโกรธล่ะยุ่งเลย

#8 By jaejoongift (125.25.196.227) on 2010-08-19 19:55

จะรออ่านไหนหนังสือน่ะจ๊ะ ไรเตอร์คนเก่ง
เป็นกำลังใจให้เสมอจ้า รักยูซู ยุนแจ น่ารักเว่ออ่ะ อิอิ

#7 By *-* (58.9.176.124) on 2010-08-17 23:51

อ๊าย น่ารักจิงๆเลย ชอบยุนประมาณนี้อ่ะ
แจก็น่าร๊ากกกกกกกกกก

#6 By normie (124.120.1.238) on 2010-08-17 15:14

แจจุงงง น่ารักกกกกก
เจริญงอกงามดีจังมะเขือเทศบนแก้มแจจุงเนี่ย

ไรเตอร์ แต่งหวานหยดแน่ๆ หมีหยอดคำหวานใส่แจเกลื่อยซ้าาาา

#5 By กวาด (119.31.126.69) on 2010-08-16 20:57

ค้างอ่ะ ไรเตอร์

หมียุนเล่นขอแจเป็นแฟนซะดื้อๆ อย่างนี้ คนสวยเราก็แย่อะเด่ะ ทำใจไม่ทันเลย จะรออ่านในเล่มนะจ๊ะ ให้แก้มปริกันไปข้างนึงเลย อิอิ



#4 By EternalYJ-Ying (61.47.13.124) on 2010-08-16 14:26

ถูกใจยุนโฮ กางปีกปกป้องแจจุงสุดๆ
ยุนโฮเล่นมาจีบตรง ๆ แบบนี้
สงสัยแจจุงจะไม่รอด 555

อย่างนี้แล้ว ไม่รักได้ไงเนอะแจจุง

#3 By LOVEis (119.31.126.73) on 2010-08-16 12:44

ชอบมั่กมากเลยอ่ะไรเตอร์มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน่ะไรเตอร์จะเป็นกำลังใจให้น่ะฮะมาต่อเร็วๆๆๆๆน่ะเพราะมันค้างงงงงงงงงงงงงงงง
rak yunjae mak-mak yunjae 4erver yunjae verry is real!!!!!!!!!!!!!รัก ยุนแจเป็นชีวิตจิตใจ

#2 By yunhan (222.123.73.246) on 2010-08-16 01:07

อ้าว ค้างอ่า
ทำไมทำกันแบบนี้ล่ะ ไรเตอร์ ค้างงงงง

#1 By Baby BoJae on 2010-08-15 23:48