สุดที่รัก.....ของ นายมาเฟีย

(ภาค 2 )  ตอนที่ 3

 

**********************************************

 

       " โซชอนอ่า.......จะเอาอะไรไปมากมายขนาดนั้น   ป๊ากับมี๊บอกว่าเราไปแค่ 5 วันเองนะ " แจโฮเอ่ยออกมาเป็นรอบที่ร้อยแล้วหลังจากถูกยัยแก้มป่องตัวดีโซชอน  ไปกระโดดเย้งๆปลุกเขาให้ลุกมาจากเตียง  เพื่อให้ช่วยเลือกเสื้อผ้าที่เจ้าตัวอยากจะเอาไปมัลดีฟตามโปรแกรมของพวกคุณ ป๊าคุณมี๊ และคุณพ่อคุณแม่

 

       " ผู้หญิงอ่ะ  ไม่เหมือนผู้ชายหรอกนะ...แจโฮ " หันตากลมๆกับแก้มป่องๆที่ดูยังไงก็เหมือนแม่จุนซูไม่มีผิดมาแหวใส่เขา  ก่อนจะหันกลับไปหยิบชุดว่ายน้ำชุดหนึ่งขึ้นมา  ก่อนจะวางมันลงไป  แล้วก็ยกขึ้นมาอีกรอบ  แล้วก็วางมันอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวไปมาแล้วลุกจากเตียงไปเปิดตู้เสื้อผ้า

 

       " นี่...โซชอน...เธออย่าบอกนะว่าจะเอาไปอีกอ่ะ " แจโฮดักคอเพื่อนไว้อย่างรู้ดี

 

       " อึ๊บ...ใช่  ทำไมเหรอ...อ่าๆๆๆ  แจโฮช่วยเค้าด้วย  เค้าจะล้มแล้ววววว " เด็กสาวตอบก่อนจะรวบเสื้อผ้าที่ดึงออกมาจากไม้แขวนขึ้นไว้บนไหล่  แต่เพราะเสื้อผ้าที่ดึงออกมานะมันมากจนเกินกว่าเด็กอายุ 10 ปี อย่างโซชอนจะรับไหว  เมื่อตัวเริ่มเอนไปมาตามน้ำหนักของผ้าจนเกือบล้มเหล่มิล้มเหล่อยู่แล้ว  ในที่สุดแจโฮก็สามารถวิ่งจากเตียงของโซชอน  มาช่วยโซชอนเอาผ้าออกจนได้

 

       " ทำอะไรระวังหน่อยซิ  เราไม่ใช่พระเอกนะ...จะได้มาช่วยนางเอกได้ทันเวลาทุกครั้งไปอ่ะ " แจโฮว่าขณะหันหลังกลับไปเอาเสื้อผ้าที่แบ่งมาจากโซชอนไปวางไว้ที่เตียง  เลยไม่ได้เห็นเลยว่าโซชอนนั้นแลบลิ้นปลิ้นตาแถมยังทำปากขมุบขมิบไล่หลังตัว เองได้น่ารักขนาดไหน  ก่อนเจ้าตัวจะเดินลิ่วๆนำหน้าไปนั่งรอบนเตียง

 

       " เร็วๆซี่แจโฮ... " แล้วก็เอ่ยเร่งแจโฮที่กลับไปเก็บเสื้อผ้าที่หล่นๆเมื่อกี้ตามพื้นเป็นรอบที่ สอง  ให้รีบมานั่งบนเตียง

 

       " ก็เดี๋ยวซี่...เสื้อผ้าก็ของตัวเองทั้งนั้นอ่ะ " แจโฮวางเสื้อผ้ากองสุดท้ายลงทับทมกับเสื้อผ้ากองแรกๆที่แจโฮขนมา  ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียง  ทั้งสองจ้องหน้ากันซักพัก  ก่อนจะพากันปรายตามองไปที่กองเสื้อผ้าขนาดใหญ่  ทั้งสองหันกลับมามองกันอีกครั้ง

 

       " คิดอะไรอยู่นะ...แจโฮ " โซชอน ก้มหน้าก้มตาเสียแล้วในตอนนี้  ซึ่งคาดว่าคงจะเพิ่งเริ่มนึกได้ว่าเสื้อผ้าที่ขนออกมานะมันมากไปจริงๆ

 

       " มันเยอะ " แจโฮตอบสั้นๆพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลง

 

       " ทำไงดีอ่ะ " โซชอนเงยหน้ามองเพื่อนสนิท  ก่อนจะเริ่มเขยิบเข้าไปใกล้

 

       " เก็บ... " แจโฮหันมามองหน้าโซชอน  ก่อนจะเอ่ยย้ำคำว่า ‘ เก็บ ’ เน้นๆ

 

       " อือ.... " โซชอนถีบเท้าไปมาในกองผ้า  พร้อมหน้าที่งอง้ำลง  นั้นคือสัญญาณว่า ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมเก็บเสื้อผ้ากองนี้เองแน่

 

       " แล้วจะทำไง " เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้วจะทำยังไงจริงๆนั้นแหล่ะ แจโฮถามถูกแล้ว โซชอนยิ้มหวาน  ก่อนจะเขยิบเข้าไปเอาหัวถูๆที่แขนเพื่อนอย่างออดอ้อน

 

       " วิธีเดิมนะ " แจโฮก้มหน้าลงมองลูกตากลมโตของเพื่อนที่สั่นริกๆภายใต้ขนตาแพสีดำอย่างอ่อน ใจ

 

       " ก็คงต้องแบบนั้น.... " แจโฮตอบ ซึ่งทำให้โซชอนถึงกับยิ้มกว้างทีเดียว

 

-------------------------------------

 

       บริเวณชั้นล่างของบ้านนั้น ยุนโฮกับแจจุงกำลังเตรียมตัวที่จะออกไปข้างนอก  ส่วนยูชอนกับจุนซูเองก็กำลังวางแผนเกี่ยวกับทัวร์ครั้งนี้อยู่ตรงโซฟา โซชอนกับแจโฮมองหน้ากันก่อนจะค่อยๆเดินลงบันไดไป  แต่ทว่าแจจุงก็หันมาเห็นพอดี

 

       " เพิ่งตื่นกันหรือลูกโซชอน แจโฮ " เสียงเอ่ยทักของแจจุงที่เพิ่งออกมาจากห้องทำงานของ       ยุนโฮเพื่อไปหยิบกระเป๋าสตางค์นั้น  ทำให้ยุนโฮ ยูชอน และจุนซูหันมามองเด็กทั้งสองเป็นตาเดียว

 

       " ครับ...แล้วนั้นมี๊จะไปไหนอ่าครับ " แจโฮตอบก่อนจะวิ่งลงไปหาคนเป็นแม่ 

 

       " มี๊จะไปข้างนอกลูก...ไปซื้อตั๋วเครื่องบินอ่ะแหล่ะ " แจจุงรับลูกชายมากอดไว้ ก่อนจะก้มหน้าลงตอบลูกชาย

 

       " เหรอครับ " แจโฮบอกก่อนจะผละตัวออกจากแจจุง  ไปกอดยุนโฮที่ยืนอยู่ข้างๆบ้าง

 

       " อยู่บ้านนะลูกเดี๋ยวป๊ากับมี๊จะรีบมา...ไปก่อนนะจ๊ะ โซชอน " ยุนโฮโบกมือให้กับแจโฮ ก่อนจะหันไปโบกมือให้โซชอนบ้าง

 

       " ไปนะจ๊ะโซชอน  ไปก่อนนะจุนซู พี่ยูชอน " แจจุงเองก็โบกมือลาโซชอนบ้างก่อนจะหันไปลาจุนซูกับยูชอนเป็นคนสุดท้าย

 

       " บายๆๆๆ " จุนซูโบกมือลาเพื่อนก่อนจะหันกลับไปมาโซชอนที่ตอนนี้เปลี่ยนจากยืนที่บันได เป็นนั่งเกาะระเบียงราวบันไดซะแล้ว  จากประสบการณ์การเลี้ยงโซชอนเองกับมือที่ผ่านมาของจุนซู  ถ้าโซชอนไม่วิ่งเข้ามากระโดดกอดเขา  หรือไม่ตะโกนเรียกเขาว่า มี๊ขา มาแต่ไกลล่ะก็  แสดงว่าเจ้าตัวไปทำอะไรผิดมาแน่นอน

 

       " สงสัยจะทำอะไรผิดมาอีกล่ะซิ " เป็นยูชอนเองที่พูดออกมา  หลังเหลือบไปเห็นลูกสาวคนเล็กของเขานั่งหน้าเหงาหงอยสร้อยเศร้า

 

       " ก็ลูกใครล่ะ " จุนซูเอ่ยยิ้มๆโดยไม่หันมามองยูชอน  เพราะกำลังนั่งดูท่าทางลุกลี้ลุกลนของโซชอนที่ไม่กล้าเดินมาหาเขาอยู่ที่ ระเบียงบันไดอันเดิม

 

       " เป็นลูกใครไม่ต้องบอกหรอก  มาบอกวิธีการทำลูกเลยมั้ยล่ะ " ยูชอนเขยิบมากระซิบๆข้างๆหูจุนซูไม่พอยังมาฉวยโอกาสหอมแก้มกลมๆที่จุนซูแบ่ง ไปให้โซชอนอีกเสียฟอดใหญ่  จนคนที่โดนหอมแทบจะหันกลับมาไม่ทัน

 

       " พี่ยูชอนอ่า.... " จุนซูครางหงิงๆอย่างเขินอาย  ก็ไม่ได้มีแค่เขากับยูชอนนี่นี่ที่อยู่ตรงนี้นะ  ไหนจะโซชอนที่ยังอยู่ที่ระเบียง แจโฮที่ยืนอยู่ข้างๆโซชอน แล้วยังสิก้าที่กำลังเดินมาเสริฟ์อาหารเช้าให้เจ้าตัวแสบสองตัวนั่นอีก แต่ดูท่ายูชอนนี่จะไม่มีความอายซักนิด  แถมยังมีหน้าหันไปสนใจลูกอีก

 

       " โซชอนจ๋า " ยูชอนเรียกโซชอนลูกสาวคนเล็กอย่างอารมณ์ดี (แหงล่ะ)

 

       " จ๋า... " โซชอนขานรับเสียงอ่อย

       " หนูกับแจโฮไปทำอะไรตรงนั้นลูก...มาหาป๊ามา  แจโฮมาหาพ่อยูชอนมาลูก " สิ้นคำคุณป๊าเรียก  โซชอนก็หันไปสบตากับแจโฮยิ้มๆก่อนจะรีบวิ่งอ้อมไปหายูชอนทันที

 

       " ป๊าจ๋า " โซชอนเรียกก่อนจะกางแขนออกให้ยูชอนอุ้มขึ้นไปนั่งบนตัก  โดยมีแจโฮเดินตามมายืนอยู่ข้างๆยูชอน  ถึงตอนนี้สิก้าก็เดินเอาแซนวิชกับนมอุ่นๆ 2 ชุด มาวางให้แล้ว   สิก้าแอบอมยิ้มให้จุนซูเป็นเชิงล้อเลียน ก่อนจะก้มลงจัดจานอาหารเช้าต่อ

 

       " มองอะไรนะสิก้า " จุนซูตวาดแว๊ด  แต่หน้านี่กับแดงเอาๆ ก็รู้อยู่นี่ว่าสิก้ายิ้มให้นะ  ยิ้มให้เรื่องอะไร  แต่แหม...คนมันอายนี่น่า

 

       " เปล่าๆๆค่ะคุณหนู " สิก้าปฏิเสธเสียงสูง  ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มโซชอนเล่น ลูบหัวแจโฮเป็นอันสุดท้าย  ก่อนจะเดินออกไป

 

       " ว่าแต่...โซชอนเป็นอะไรไปลูก  ทำไมถึงทำหน้าอย่างนี่...หืม " ยูชอนลูบหัวลูกสาวของเขา  ก่อนจะเอ่ยถามออกไป  โซชอนช้อนตากลมๆขึ้นสบตาคนเป็นป๊า  ก่อนจะค่อยๆเหลือบมองไปทางจุนซู

 

       " หนูไปทำอะไรผิดมาอีกแล้ว ใช่มั้ยลูก " เห็นลูกเงียบไปเงียบมาไม่รู้อะไรซักที   ก็เป็นจุนซูเองที่เอ่ยถาม แถมเป็นคำถามที่รู้ทันโซชอนไม่น้อยซะด้วย

 

       " มี๊จ๋า... " พอเห็นมี๊จะเริ่มดุ  โซชอนก็รีบกางแขนวะกว้างเพื่อให้มี๊รับไปกอดไว้  จุนซูส่ายหัวนิดๆก่อนจะเปลี่ยนที่นั่งเจ้าตัวเล็กมานั่งกับตัวเอง

 

       " ว่าไงค่ะ  ไหนบอกซิ  หนูไปทำอะไรมา  ไม่งั้นแม่จะถามแจโฮนะ...แล้วหนูจะโดนหนักเลยแหล่ะ " จุนซูขู่ลูกสาวก่อนจะหันไปมองแจโฮที่ตอนนี้เดินมานั่งข้างๆยูชอนกับจุนซูที่ ยังมีโซชอนนั่งอยู่บนตักแล้ว

 

       " มี๋จ๋า...โซชอนชวนแจโฮไปเก็บเสื้อผ้ามาจ๊ะ...แล้ว...เอ่อ...แล้วโซชอนก็รื้อ ออกมาเยอะมากแล้วโซชอนก็เก็บไม่ได้ค่ะ " โซชอนพูดงุ้งงิ้งๆก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาใครเลย  จึงไม่รู้ว่าไม่มีใครโกธรอะไรเลย  ที่แจโฮเห็นก็แค่แม่จุนซูกับพ่อยูชอนพยักหน้าให้กันยิ้มๆเฉยๆ  แล้วโซชอนจะกลัวอะไรอ่ะ

 

       " แล้วมี๊บอกให้หนูไปเก็บแล้วเหรอค่ะ "

 

       " หึๆ "จุนซูก้มหน้าพูดกับโซชอน  แต่เสียงหัวเราะที่ดังออกมาเบาๆทำให้จุนซูต้องเงยหน้ามองยูชอนทันที  ก็เห็นยูชอนยกมือขึ้นปิดปากยิ้มๆซะแล้ว

 

       " มีอะไรน่าขำเหรอฮะ  พี่ยูชอน " จุนซูถามเสียงเขียว ยูชอนลอบอมยิ้มก่อนจะหันมาจ้องหน้าจุนซู

 

       " ก็แค่คิดว่าถ้าจุนซูพูดว่า  พี่ยูชอนค่ะบ้าง ก็คงน่ารักดี  ฮ่าๆๆ " ยูชอนพูดก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง  และตอนนี้แจโฮ กับโซชอนก็พลอยขำไปด้วย

 

       " หยุดเลยค่ะโซชอน แจโฮ ไม่ตลกนะลูก  เรื่องของหนูยังไม่เคลียร์เลยนะ  ส่วนป๊ายูชอนเนี่ย  เดี๋ยวค่อยมาเคลียร์ " จุนซูห้ามเด็กๆไม่ให้หัวเราะด้วยความอาย  ก่อนจะหันไปมองค้อนยูชอนในท้ายๆประโยค  ซึ่งสิ่งที่ได้รับก็มีแต่รอยยิ้มกวนประสาทเพียงเท่านั้น

 

       " มี๊ขา  โซชอนเก็บไม่ได้จริงๆโซชอนขอโทษนะค่ะ " เด็กน้อยเอ่ยเสียงออดอ้อน ก่อนจะเอาหัวกลมๆซุกกับอกคุณมี๊  จุนซูพอโดนลูกสาวทำแบบนั้นเข้า  ใจก็พาลจะอ่อนยวบยาบ

 

       " เอาล่ะค่ะ  เดี๋ยวมี๊ให้น้าสิก้าไปเก็บให้ล่ะกัน  แต่ทีหลังโซชอนต้องสัญญากับมี๊ก่อนนะค่ะ  ว่าหนูจะไม่ไปยุ่งกับตู้เสื้อผ้าอีก "

 

       " โซชอนสัญญาค่ะ " เด็กสาวเอ่ยเสียงใส 

 

       " โอเคค่ะ...งั้นเดี๋ยวมี๊ให้น้าสิก้าไปเก็บให้  ตอนนี้หนูกับแจโฮก็ไปกินอาหารเช้าได้แล้วนะลูก "  พอวางปุ๊บ เจ้าหนูโซชอนก็กระโดดหอมแก้มมี๊ปั๊บ จุนซูบอกก่อนจะอุ้มโซชอนลงข้างล่าง

 

       " รักมี๊ที่สุดเลยค่ะ  ป่ะแจโฮไปกินอาหารเช้ากัน "

 

       " ไปกินกันที่ห้องโฮมเทียเตอร์นะ " แจโฮถาม

 

       " อืม " โซชอนตอบ  ก่อนจะพากันถือจานแซนวิชและนมวิ่งหายไปทางห้องโฮมเทียเตอร์  จุนซูกับยูชอนมองเด็กๆวิ่งไปจนสุด  ก่อนยูชอนจะหันมาทำตาหวานใส่จุนซู  จุนซูมองหน้าคนเป็นสามีด้วยความแปลกใจ  ก่อนจะหันหน้าหนี  ทันใดนั้นเองที่อยู่ๆยูชอนก็คว้ามือจุนซูให้ลุกขึ้น

 

       " อะไรกันฮะ พี่ยูชอน " จุนซูเงยหน้าถามด้วยความสงสัย

 

       " ก็ไปเคลียร์กันไงจ๊ะที่รัก  ป่ะลุกขึ้น " ยูชอนบอกก่อนจะถือใช้สิทธิที่มีแรงมากกว่า  ลากจุนซูขึ้นบันได เข้าห้อง  แล้วปิดประตูดังปัง ท่ามกลางเสียงโวยวายของจุนซู

 

       " พี่ยูชอนคนบ้า...ปล่อยจุนซูนะ  เคลียร์มืดๆค่ำๆไม่ว่า  เคลียร์เช้า เคลียร์เที่ยง เคลียร์เย็นด้วยเนี่ย  ไม่ได้น้าๆๆ...ปล่อยน้า......... " และแล้วทุกอย่างก็สงบลง  ไม่มีใครรู้หรอกว่าที่มันเงียบลงนะเพราะอะไร  หรือถ้าคิดเล่นๆก็อาจจะเพราะจุนซูเต็มใจเงียบเอง เพราะอาจจะไม่อยากให้เด็กๆได้ยินอะไรที่ต่ำกว่า 18 ฮ่าๆๆ

 

<!--[if !vml]-->---------------------------
<!--[endif]-->

 

 

       " พี่ยุนโฮแน่ใจนะ  ว่าชางมินกับจีฮเยจะไม่ไปกับเรานะ " แจจุงนั่งตรวจเอกสารไป  ก็นึกถึงชางมินที่เพิ่งกลับมาเกาหลีไม่ได้  วันนั้นเขาชวนชางมินมาเที่ยวด้วยกัน  แต่เจ้านั่นก็ปฏิเสธ  อ้างว่าไม่อยากให้จีฮเยไปไหนไกลๆตอนนี้  แต่แหม...เขาอยากให้ชางมินไปด้วยนี่น่า

 

       " อืม...ก็อย่างที่ชางมินบอกแหล่ะ  ลำบากยัยจีฮเยเปล่าๆ " ยุนโฮตอบ  แจจุงพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้  ตอนนี้พวกเขากำลังบริษัทจัดทัวร์แห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อมาก  และเพราะขึ้นชื่อมากนี่แหล่ะ ทำให้พวกเขาต้องมานั่งรอนานๆแบบนี้  แจจุงก็เลยหานิตยสารอ่านแก้เบื่อโดยมียุนโฮนั่งเงียบๆอยู่ข้างๆแต่สายตานะ คอยเหลือบมองคนรักตลอด  เขาเจอแจจุงครั้งแรกตอนนั้นแจจุงเพิ่งจะ 22 เท่านั้น  จวบจนบัดนี้ผ่านมานับ 10  กว่าปีแล้ว  แจจุงมีความสุขดีใช่มั้ยน้า แจจุงเบื่อเขาบ้างรึเปล่าน้า

 

       " แจจุงครับ... "

 

       " หืม... " แจจุงขานรับ  แต่ก็ไม่ได้ละสายตาออกจากนิตยสารแม่และเด็กที่กำลังลงเรื่องที่ผู้ชายสามารถ ท้องได้แบบคนปกติทั่วไปแล้ว  ตามความช่วยเหลือของเพศแน่นอนว่าเขาก็เป็น 1  ในนั้น  แจจุงจึงสนใจข่าวนี้เป็นพิเศษ

 

       " แจจุงเบื่อพี่รึยัง " พอเจอคำถามนี่เข้า  ต่อให้เจอข่าวว่านักร้องนำวงบอยแบนด์ชื่อดังให้กำเนิดลูกสาวให้กับเพื่อน ร่วมวง  ก็ไม่ได้ทำให้แจจุงสนใจเท่าไรนัก

       " ทำไมถามแบบนั้นหล่ะ " แจจุงบอก  มือเรียวๆเลื่อนไปจับมือคนรักแน่นเป็นการเพิ่มกำลังใจ  ไม่รู้ทำไมยุนโฮถึงถามคำถามนี่ออกมา  แต่มันแสดงให้เห็นว่ายุนโฮกำลังกังวล

 

       " เปล่าหรอก  อย่าขมวดคิ้วซิ  พี่แค่ถามดูนะ " ยุนโฮตอบ  ก่อนจะยิ้มกว้างให้

 

       " ไม่ขมวดคิ้วได้ไงอ่ะ  แจจุงรักพี่นะ  แจจุงมีพี่คนเดียว ทั้งชีวิตแจจุงก็มีเพียงพี่ ยุนมีแล้วก็แจโฮเท่านั้น แจจุงรักพี่จริงๆนะ.... " แจจุงคงได้พร่ำบอกรักยุนโฮไม่หยุดแน่ ถ้ายุนโฮไม่ดึงเขาเข้าไปกอดก่อน

 

       " พอแล้วนะ...เชื่อแล้วจริงๆว่ารัก " ยุนโฮบอกก่อนจะก้มลงหอมผมคนรักเบาๆ

 

       " ทีหลังอย่าถามแบบนี้นะ มันเหมือนพี่ไม่เชื่อแจจุงเลย " แจจุงเอ่ยตัดพ้อ  ก่อนจะค่อยเงยหน้ามาจ้องตากับยุนโฮ

 

       " ขอโทษครับ...ทีหลังจะไม่ถามแล้ว  ก็ภรรยาสวยขนาดนี้  ไม่กังวลได้ไงกัน " ตัวเองเริ่มบรรยากาศตึงเครียดมาเอง  ก็ต้องแก้เอง  ดังนั้นตอนนี้เราจึงได้เห็นหมีทำท่ากังวลกัน ฮะๆ

 

       " จะมากังวลอะไร  ลูกก็ 2  คน แหล่ะ  ไม่เอาอีกซักคนเลยหล่ะ จะได้ไม่ต้องกังวล " แจจุงพูดประชด  แต่ยุนโฮกลับไม่รับมุกซักนิด

 

       " จริงป่ะ " ตอนนี้ถ้าใครได้จ้องตายุนโฮแบบที่แจจุงกำลังจ้องล่ะก็  คงได้รู้อ่ะ  ว่าตาลุกวาวมันเป็นยังไง  แจจุงไม่ตอบนอกจากอมยิ้ม

 

       " ....... "

 

       " แจจุงเอาจริงๆนะ " เห็นคนรักไม่ได้มีทีท่าตอบโต้ทันที  ยุนโฮก็ยิ่งรุกหนัก

 

       " ...... " จะยอมหรือไม่ยอมดีน้า  แจจุงยังคงเงียบนั้นอาจจะเพราะกำลังใช้ความคิด

 

       " แจจุงครับบบบ.... " มาแล้วเสียงออดอ้อน  แจจุงยิ่งอมยิ้มกับท่าทางอ้อนๆของยุนโฮที่ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 40 แล้ว  ยังมีหน้ามาอ้อนเอาลูกอีก  คนบ้า!!!!!!!!

 

       " อืมๆๆ...กลับจากมัลดีฟท์ก่อนล่ะกัน "

 

       " เยส.... " ยุนโฮร้องตะโกนลั่นด้วยความดีใจ  จนคนที่นั่งรอตั๋วอยู่ด้วยหันมามองเป็นแถบๆ  แจจุงยิ้มเขินๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาขอโทษคนที่หันมามองชุดใหญ่  แล้วจึงรีบฉุดยุนโฮให้นั่งลง  เฮ้อ! คงไม่คิดผิดนะที่ยอมให้หมีป่าตัวนี้เนี่ย

 

------------------------------------

 

       " ยุนมี  แกทำการบ้านอาจารย์ยงฮวาเสร็จแล้วเหรอ " ฮยอนจุนเดินเข้ามาในห้องของยุนมีทันทีที่ตื่นนอน  ก็ตั้งแต่ได้ยินเสียงมี๊จุนซูนั่นแหล่ะ  ทำให้ความตั้งใจที่ว่าจะนอนตื่นซีกเที่ยงของเขาพังทลายไม่เป็นท่า  แถมพออกมาถามพี่สิก้าว่ามี๊ร้องทำไม  ก็ดันหน้าแดงเดินหนีเขาเฉยเลย  หาอะไรทำไม่ได้ก้เลยตัดสินใจเดินมาห้องยุนมีแทน  แถมมาถึงก็เห็นยุนมีนั่งเล่นคอมอยู่แล้ว

 

       " อืม...เหลืออีก 3 ข้อเอาไว้รอแกนั่นแหล่ะ   แล้วนี่อาบน้ำแล้วเหรอ " ยุนมีละสายตาจากคอม   ก่อนจะหันมามองสภาพชุดนอนของเพื่อน

 

       " ยังอ่ะ...ตื่นสายไง  เดี๋ยวนี้แกไม่เข้าไปปลุกเราที่ห้องแบบแต่ก่อนเลยนะ " ฮยอนจุนหยิบหนังสือของยุนมีมาเปิด  ก่อนจะไล่หาข้อที่ยุนมีทำไม่ได้

 

       " โตๆกันแล้วนะ  ไม่ใช่เด็กๆแบบโซชอนกับแจโฮซะหน่อย  อีกอย่างเราเป็นผู้ชายกับผู้หญิงนะ "  ผิดกับฮยอนจุนที่เริ่มคิดหนัก  ความคิดทุกอย่างแสดงออกมาทางสีหน้าโดยที่ฮยอนจุนไม่ต้องพูด  และนั่นทำให้คนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดอย่างยุนมี  รู้ดีว่าฮยอนจุนคิดอะไร  หญิงสาวเดินอ้อมไปลากโต๊ะมาไว้ตรงหน้าฮยอนจุนที่นั่งอยู่บนเตียง  ก่อนจะเดินอ้อมไปหยิบชุดอาหารที่ฟานี่เอามาให้ทั้งของฮยอนจุนและของตัวเองมา วางไว้ตรงหน้าฮยอนจุนที่ยังเปิดหนังสืออยู่ โซชอนบอกอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

 

       " กินข้าวกันเถอะฮยอนจุน " ยุนมีบอกด้วยท่าทางที่เหมือนเดิมแบบที่เคยทำตั้งเด็ก  ทุกครั้งที่เป้นวันหยุด  คนในบ้านนี้จะตื่นไม่พร้อมกันทำให้ไม่เคยได้กินข้าวพร้อมหน้ากัน   ยุนมีกับฮยอนจุนจึงมักให้พี่สิก้ากับพี่ฟานี่เอาอาหารมาให้ที่ห้องยุนมีทุก ครั้ง เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งบัดนี้  เพราะสิ่งนี้ทำให้ฮยอนจุนเริ่มยิ้มออก  เขาวางหนังสือลงก่อนจะหันมาหาจานข้าวแทน

 

       " แล้วทำมาบอกว่าโตๆกันแล้ว " ฮยอนจุนประชด

 

       " ก็ไม่ทุกเรื่องนี้  ฮิๆๆ "

 

TBC.

***********************************

โอ้ยๆๆๆๆๆ   ใครตามหาตัวหญิงอยู่ยกมือขึ้น

อู้ๆๆๆ  พรึ่บพรั่บเลยแฮะ  แหะๆๆๆ

อย่าไปสนใจว่าที่ผ่าน มามีอุปสรรคอะไรบ้าง  แค่ตอนนี้ไฟล์งานส่งโรงพิมพ์แล้วเป็นพอ  ฮ่าๆๆๆๆ

ก็ไม่มีอะไรหรอกค่าที่ หายไปก็ไม่ได้ไปไหน  อยู่หน้าบล็อกทุกวัน

เพียงแต่ไม่มีเวลาอัพ เพิ่มเท่านั้น  อันเนื่องมาจากการรวมเล่ม ROMANTIC นั่นแหล่ะค่ะ

ตอนนี้ก็ได้ผลสรุปที่ ค่อนข้างแน่นอนแล้วว่า หลังอาทิตย์ที่ 23 นั้นหญิงจึงจะเริ่มตอบได้ว่าฟิคส่งได้วันไหน  อันที่จริงโรงพิมพ์เขาบอกวันที่แน่นอนมาแล้ว  แต่หญิงยังไม่อยากแน่นอนกับทุกคน กลัวมันผิดพลาดอีก เพราะมันติดทั้งวันแม่แล้วโรงพิมพ์เค้าหยุดรวดบวกเสาร์อาทิตย์เลยช้าออกไป อีกนิดนึง เพราะฉะนั้นรอกันอีกนิดนะค่ะ      หญิงก็ตั้งหน้าตั้งตารอไม่แพ้ทุกๆคนเลย  แต่รับรองไม่เกินสิ้นเดือนนี้หรอกค่ะ  ทุกคนได้รับฟิคแน่นอน  ตอนนี้ก็อ่าน สุดที่รัก...ของนายมาเฟีย 2 ไปก่อนนะค่ะ  ซึ่งเป็นฟิคที่จะรวมเล่มเป็นลำดับต่อไป  ซึ่งยังคงอีกนานนนนน   ก๊ากกกกกกกกกก 


 

บายค่ะทุกคน  มีความสุขในทุกๆวันนะค่ะ

 

 

 

ว่า แต่ว่าทำไมมี๊แจจุงถึงได้ผอมเอาผอมเอาแบบนี้เหนอ...อืม   ป๊ายุน....บอกที

Comment

Comment:

Tweet

ในที่สุดแล้วอ่ะ
ก็มาซักทีอ่ะ 5555555


ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยอ่ะ

มาเฟียของเรา 40 แล้วหรอเนี่ย

#6 By (124.122.153.100) on 2010-08-12 11:56

ชอบมั่กมากอ่ะอ่านไปทำให้รู้ว่าความรักนั้นต้องเชื่อใจกันและรักกันด้วยใจจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอให้รักกันนานน่ะเป็นแรงใจให้สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน่ะ
rak yunjae mak-mak yunjae 4erver yunjae verry is real!!!!!!!!!!big smile open-mounthed smile

#5 By yunhan (222.123.74.158) on 2010-08-10 21:46

เย้! และแล้วไรเตอร์ก็กลับมา เหนื่อยไม๊เอ่ย

แหม! หมียุนไม่ได้เลยนะ แจจ๋าเปิดทางให้หน่อยทำระรื่นเชียว ยังไงก็รอไอ้ตัวเล็กคนที่ 3 นะถ้าไรเตอร์ใจดี จะได้มีหลายตอน 555

ว่าแต่แจจ๋าทำไมผอมจัง แต่ยังคงมีความน่ารักอยู่ รับได้

ไรเตอร์ สู้สู้ นะbig smile

#4 By EternalYJ-Ying (203.172.80.1) on 2010-08-09 21:56

ดีใจจัง ไรเตอร์มาอัพต่อแล้ว
ชอบเรื่องนี้นะอ่านแล้วยิ้มกับความน่ารักของแจจุงกับจุนซู
พอมารุ่นลูกก็มีแต่คนน่ารัก ๆ ทั้งนั้น

#3 By kana (124.120.21.61) on 2010-08-09 21:40

หมีหื่นทันทีเลย ชอบละซิผลิตลูกคนที่3 ><


อืม.....แจจุงผอมลงจริงนะแหละ รูปนี้หน้าเรียวลงสวยนะค่ะ น่ารักที่สุ้ดดดดดดดดดด

#2 By กวาด (119.31.126.91) on 2010-08-09 06:45

ในที่สุดก้มาแล้ว

หวานกันซ่ะ แต่ล่ะคู่ "พี่ยูชอนค่ะ" ชอบอ่ะ อยากเรียกยูชอนแบบนี้บ้าง อ๊ากกกก เพ้อเจ้อ-*-

แล้วมาอัพเรื่อยๆน่ะจ๊ะ คิดถึงๆๆ
เป็นกะลังใจให้เสมอจ้า รักยูซู ก๊ากกกกก

#1 By *-* (58.9.175.70) on 2010-08-09 00:08