สุดที่รัก.....ของ นายมาเฟีย

(ภาค 2 )  ตอนที่ 3

 

**********************************************

 

       " โซชอนอ่า.......จะเอาอะไรไปมากมายขนาดนั้น   ป๊ากับมี๊บอกว่าเราไปแค่ 5 วันเองนะ " แจโฮเอ่ยออกมาเป็นรอบที่ร้อยแล้วหลังจากถูกยัยแก้มป่องตัวดีโซชอน  ไปกระโดดเย้งๆปลุกเขาให้ลุกมาจากเตียง  เพื่อให้ช่วยเลือกเสื้อผ้าที่เจ้าตัวอยากจะเอาไปมัลดีฟตามโปรแกรมของพวกคุณ ป๊าคุณมี๊ และคุณพ่อคุณแม่

 

       " ผู้หญิงอ่ะ  ไม่เหมือนผู้ชายหรอกนะ...แจโฮ " หันตากลมๆกับแก้มป่องๆที่ดูยังไงก็เหมือนแม่จุนซูไม่มีผิดมาแหวใส่เขา  ก่อนจะหันกลับไปหยิบชุดว่ายน้ำชุดหนึ่งขึ้นมา  ก่อนจะวางมันลงไป  แล้วก็ยกขึ้นมาอีกรอบ  แล้วก็วางมันอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวไปมาแล้วลุกจากเตียงไปเปิดตู้เสื้อผ้า

 

       " นี่...โซชอน...เธออย่าบอกนะว่าจะเอาไปอีกอ่ะ " แจโฮดักคอเพื่อนไว้อย่างรู้ดี

 

       " อึ๊บ...ใช่  ทำไมเหรอ...อ่าๆๆๆ  แจโฮช่วยเค้าด้วย  เค้าจะล้มแล้ววววว " เด็กสาวตอบก่อนจะรวบเสื้อผ้าที่ดึงออกมาจากไม้แขวนขึ้นไว้บนไหล่  แต่เพราะเสื้อผ้าที่ดึงออกมานะมันมากจนเกินกว่าเด็กอายุ 10 ปี อย่างโซชอนจะรับไหว  เมื่อตัวเริ่มเอนไปมาตามน้ำหนักของผ้าจนเกือบล้มเหล่มิล้มเหล่อยู่แล้ว  ในที่สุดแจโฮก็สามารถวิ่งจากเตียงของโซชอน  มาช่วยโซชอนเอาผ้าออกจนได้

 

       " ทำอะไรระวังหน่อยซิ  เราไม่ใช่พระเอกนะ...จะได้มาช่วยนางเอกได้ทันเวลาทุกครั้งไปอ่ะ " แจโฮว่าขณะหันหลังกลับไปเอาเสื้อผ้าที่แบ่งมาจากโซชอนไปวางไว้ที่เตียง  เลยไม่ได้เห็นเลยว่าโซชอนนั้นแลบลิ้นปลิ้นตาแถมยังทำปากขมุบขมิบไล่หลังตัว เองได้น่ารักขนาดไหน  ก่อนเจ้าตัวจะเดินลิ่วๆนำหน้าไปนั่งรอบนเตียง

 

       " เร็วๆซี่แจโฮ... " แล้วก็เอ่ยเร่งแจโฮที่กลับไปเก็บเสื้อผ้าที่หล่นๆเมื่อกี้ตามพื้นเป็นรอบที่ สอง  ให้รีบมานั่งบนเตียง

 

       " ก็เดี๋ยวซี่...เสื้อผ้าก็ของตัวเองทั้งนั้นอ่ะ " แจโฮวางเสื้อผ้ากองสุดท้ายลงทับทมกับเสื้อผ้ากองแรกๆที่แจโฮขนมา  ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียง  ทั้งสองจ้องหน้ากันซักพัก  ก่อนจะพากันปรายตามองไปที่กองเสื้อผ้าขนาดใหญ่  ทั้งสองหันกลับมามองกันอีกครั้ง

 

       " คิดอะไรอยู่นะ...แจโฮ " โซชอน ก้มหน้าก้มตาเสียแล้วในตอนนี้  ซึ่งคาดว่าคงจะเพิ่งเริ่มนึกได้ว่าเสื้อผ้าที่ขนออกมานะมันมากไปจริงๆ

 

       " มันเยอะ " แจโฮตอบสั้นๆพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลง

 

       " ทำไงดีอ่ะ " โซชอนเงยหน้ามองเพื่อนสนิท  ก่อนจะเริ่มเขยิบเข้าไปใกล้

 

       " เก็บ... " แจโฮหันมามองหน้าโซชอน  ก่อนจะเอ่ยย้ำคำว่า ‘ เก็บ ’ เน้นๆ

 

       " อือ.... " โซชอนถีบเท้าไปมาในกองผ้า  พร้อมหน้าที่งอง้ำลง  นั้นคือสัญญาณว่า ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมเก็บเสื้อผ้ากองนี้เองแน่

 

       " แล้วจะทำไง " เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้วจะทำยังไงจริงๆนั้นแหล่ะ แจโฮถามถูกแล้ว โซชอนยิ้มหวาน  ก่อนจะเขยิบเข้าไปเอาหัวถูๆที่แขนเพื่อนอย่างออดอ้อน

 

       " วิธีเดิมนะ " แจโฮก้มหน้าลงมองลูกตากลมโตของเพื่อนที่สั่นริกๆภายใต้ขนตาแพสีดำอย่างอ่อน ใจ

 

       " ก็คงต้องแบบนั้น.... " แจโฮตอบ ซึ่งทำให้โซชอนถึงกับยิ้มกว้างทีเดียว

 

-------------------------------------

 

       บริเวณชั้นล่างของบ้านนั้น ยุนโฮกับแจจุงกำลังเตรียมตัวที่จะออกไปข้างนอก  ส่วนยูชอนกับจุนซูเองก็กำลังวางแผนเกี่ยวกับทัวร์ครั้งนี้อยู่ตรงโซฟา โซชอนกับแจโฮมองหน้ากันก่อนจะค่อยๆเดินลงบันไดไป  แต่ทว่าแจจุงก็หันมาเห็นพอดี

 

       " เพิ่งตื่นกันหรือลูกโซชอน แจโฮ " เสียงเอ่ยทักของแจจุงที่เพิ่งออกมาจากห้องทำงานของ       ยุนโฮเพื่อไปหยิบกระเป๋าสตางค์นั้น  ทำให้ยุนโฮ ยูชอน และจุนซูหันมามองเด็กทั้งสองเป็นตาเดียว

 

       " ครับ...แล้วนั้นมี๊จะไปไหนอ่าครับ " แจโฮตอบก่อนจะวิ่งลงไปหาคนเป็นแม่ 

 

       " มี๊จะไปข้างนอกลูก...ไปซื้อตั๋วเครื่องบินอ่ะแหล่ะ " แจจุงรับลูกชายมากอดไว้ ก่อนจะก้มหน้าลงตอบลูกชาย

 

       " เหรอครับ " แจโฮบอกก่อนจะผละตัวออกจากแจจุง  ไปกอดยุนโฮที่ยืนอยู่ข้างๆบ้าง

 

       " อยู่บ้านนะลูกเดี๋ยวป๊ากับมี๊จะรีบมา...ไปก่อนนะจ๊ะ โซชอน " ยุนโฮโบกมือให้กับแจโฮ ก่อนจะหันไปโบกมือให้โซชอนบ้าง

 

       " ไปนะจ๊ะโซชอน  ไปก่อนนะจุนซู พี่ยูชอน " แจจุงเองก็โบกมือลาโซชอนบ้างก่อนจะหันไปลาจุนซูกับยูชอนเป็นคนสุดท้าย

 

       " บายๆๆๆ " จุนซูโบกมือลาเพื่อนก่อนจะหันกลับไปมาโซชอนที่ตอนนี้เปลี่ยนจากยืนที่บันได เป็นนั่งเกาะระเบียงราวบันไดซะแล้ว  จากประสบการณ์การเลี้ยงโซชอนเองกับมือที่ผ่านมาของจุนซู  ถ้าโซชอนไม่วิ่งเข้ามากระโดดกอดเขา  หรือไม่ตะโกนเรียกเขาว่า มี๊ขา มาแต่ไกลล่ะก็  แสดงว่าเจ้าตัวไปทำอะไรผิดมาแน่นอน

 

       " สงสัยจะทำอะไรผิดมาอีกล่ะซิ " เป็นยูชอนเองที่พูดออกมา  หลังเหลือบไปเห็นลูกสาวคนเล็กของเขานั่งหน้าเหงาหงอยสร้อยเศร้า

 

       " ก็ลูกใครล่ะ " จุนซูเอ่ยยิ้มๆโดยไม่หันมามองยูชอน  เพราะกำลังนั่งดูท่าทางลุกลี้ลุกลนของโซชอนที่ไม่กล้าเดินมาหาเขาอยู่ที่ ระเบียงบันไดอันเดิม

 

       " เป็นลูกใครไม่ต้องบอกหรอก  มาบอกวิธีการทำลูกเลยมั้ยล่ะ " ยูชอนเขยิบมากระซิบๆข้างๆหูจุนซูไม่พอยังมาฉวยโอกาสหอมแก้มกลมๆที่จุนซูแบ่ง ไปให้โซชอนอีกเสียฟอดใหญ่  จนคนที่โดนหอมแทบจะหันกลับมาไม่ทัน

 

       " พี่ยูชอนอ่า.... " จุนซูครางหงิงๆอย่างเขินอาย  ก็ไม่ได้มีแค่เขากับยูชอนนี่นี่ที่อยู่ตรงนี้นะ  ไหนจะโซชอนที่ยังอยู่ที่ระเบียง แจโฮที่ยืนอยู่ข้างๆโซชอน แล้วยังสิก้าที่กำลังเดินมาเสริฟ์อาหารเช้าให้เจ้าตัวแสบสองตัวนั่นอีก แต่ดูท่ายูชอนนี่จะไม่มีความอายซักนิด  แถมยังมีหน้าหันไปสนใจลูกอีก

 

       " โซชอนจ๋า " ยูชอนเรียกโซชอนลูกสาวคนเล็กอย่างอารมณ์ดี (แหงล่ะ)

 

       " จ๋า... " โซชอนขานรับเสียงอ่อย

       " หนูกับแจโฮไปทำอะไรตรงนั้นลูก...มาหาป๊ามา  แจโฮมาหาพ่อยูชอนมาลูก " สิ้นคำคุณป๊าเรียก  โซชอนก็หันไปสบตากับแจโฮยิ้มๆก่อนจะรีบวิ่งอ้อมไปหายูชอนทันที

 

       " ป๊าจ๋า " โซชอนเรียกก่อนจะกางแขนออกให้ยูชอนอุ้มขึ้นไปนั่งบนตัก  โดยมีแจโฮเดินตามมายืนอยู่ข้างๆยูชอน  ถึงตอนนี้สิก้าก็เดินเอาแซนวิชกับนมอุ่นๆ 2 ชุด มาวางให้แล้ว   สิก้าแอบอมยิ้มให้จุนซูเป็นเชิงล้อเลียน ก่อนจะก้มลงจัดจานอาหารเช้าต่อ

 

       " มองอะไรนะสิก้า " จุนซูตวาดแว๊ด  แต่หน้านี่กับแดงเอาๆ ก็รู้อยู่นี่ว่าสิก้ายิ้มให้นะ  ยิ้มให้เรื่องอะไร  แต่แหม...คนมันอายนี่น่า

 

       " เปล่าๆๆค่ะคุณหนู " สิก้าปฏิเสธเสียงสูง  ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มโซชอนเล่น ลูบหัวแจโฮเป็นอันสุดท้าย  ก่อนจะเดินออกไป