[fic tvxq]This love is real - p.30 THE END

posted on 04 Jul 2010 20:29 by kimmarin

 (FIC TVXQ/YJ-YS)

This love is real.....รักนี้คือเรื่องจริง 30  THE END 

 

 

              วันที่ 15 พฤศจิกายน ปี 2008 ที่สนามกีฬาโอลิมปิคของกรุงโซล  คือ สถานที่จัดงาน MNET KM MUSIC FESTIVAL หรือที่เรียกว่า MKMF 2008 นักร้องดาราทั่วประเทศเกาหลีใต้  ต่างพร้อมใจกันมาร่วมกันมาร่วมงานเกียรติยศนี้ด้วยบรรยากาศที่สุดแสนจะคึกคัก  เนื่องจากวันนี้เป้นงานประกาศรางวัลที่นีกร้องทุกคนรอคอย  งานประกาศรางวัลที่ยิ่งใหญ่แห่งปีแบบนี้  ไม่ว่านักร้องวงไหนหรือคนใดก้อยากเป้น 1 ในผู้เข้าชิงทั้งนั้น  และแม้กระทั่งตอนนี้  แม้กระทั่งตัวศิลปินเองก็ยังไม่มีใครสามารถรู้ได้เลยว่าตัวเองนั้นจะได้รางวัลมั้ย  สิ่งที่พวกเขารู้ ก็พอๆกับที่แฟนคลับรู้  คือมีชื่อเข้าชิงในสาขาไหนบ้างก็เท่านั้น  ส่วนรางวัลจริงๆนั้นจะตกเป็นของใคร และใครเป็นผู้ถูกเลือกนั้น  คนที่อยู่ในงานคืนนี้เท่านั้นที่ทราบผล...

              และไม่ได้มีเพียงศิงปินเท่านั้นที่ตื่นเต้น  เพราะแม้แต่แฟนคลับที่มาร่วมงานคืนนี้ด้วย ต่างก็ตื้นเต้นไม่แพ้กัน  ทุกคนมีแท่งไฟที่เป็นสีของศิลปินที่ชื่นชอบมาเตรียมพร้อมกันเกือบทุกคน  ก็วันนี้เป็นวันที่จิตใจของแฟนคลับและตัวศิลปินจะจดจำมันแบบไม่มีวันลืมอีกวันหนึ่งนะซิ  และตอนนี้สนามกีฬาโอลิมปิคโซล ด้านของผูเข้าชมหรือแฟนคลับของวงต่างๆนั้นก็เต็มขนัดเรียบร้อยแล้ว  เหลือก้เพียงโซนของศิลปินที่ยังมีประปรายอยู่บ้าง  เนื่องจากยังไม่ถึงเวลางานเริ่มดีนัก  และเพราะอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเตรียมการแสดงสำหรับคืนนี้อยู่ข้างในด้วย....และ 1 ในนั้น ก็มี TVXQ ซะด้วย

 

ภายในห้องแต่งตัว TVXQ

 

              " ชิม ชางมิน..นายไม่รอดแน่  ฉันจะฟ้องยูชอนค่อยดู "จุนซูส่งเสียงโวยวายพลางชี้หน้าใส่น้องเล็กที่กวนประสาทที่สุดในโลกอย่างชางมินด้วยความโมโห   แต่ดูท่าคนที่ถูกชี้หน้าจะไม่ได้รู้สึกอะไรซักนิด  ชางมินแลบลิ้นปลิ้นตาใส่จุนซู  ก่อนมือข้างหนึ่งจะแกว่งห่อขนมที่เพิ่งแย่งจากจุนซูมาได้ โดยอีกมือก็ยกมือขึ้นมาโบกไล่คล้ายว่า                    ' ไปเลย  ไปฟ้องเลยไป๊ ' อะไรทำนองนั้น   จุนซูชี้หน้าคาดโทษน้องเล็กของ TVXQ ก่อนจะวิ่งดุ๊กๆให้ชางมินอมยิ้มกับก้นของพี่ชายที่ดูจะน่ารักกว่าผู้ชายทั่วไปอยู่ข้างหลัง

              จุนซูเดินกระแทกเท้าๆปึงๆไปหายูชอนที่กำลังนั่งหลับตาให้พี่ยูจิน แต่งหน้าให้อยู่ ยูชอนนะยังไม่รู้เรื่องหรอกว่ามีโลมาหน้าบึ้งยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง  แต่พี่ยูจิน นี่ซิเห็นผ่านกระจกหน้าซะเต็มเปาเลย  ยูจินเป็น 1 ในไม่กี่คนที่รู้ความรักลับๆในTVXQ  เธอยิ้มให้จุนซูนิดๆ  จุนซูยิ้มตอบแหยๆ  ก่อนจะละสายตาไปที่คนรักที่ยังนอนไม่รู้เรื่องอยู่  ยูจินมองตามสายตาของจุนซูก็พอจะเดาออกว่า  สงสัยคนตัวเล็กนี่ต้องไปมีเรื่องอะไรมาอีกแน่เลย  และยังไม่ทันที่พี่ยูจินจะสะกิดบอกอะไรกับยูชอน   จุนซูก็กระแทกเท้าเดินไปยืนข้างๆคนที่ยังนั่งหลับตาให้พี่ยูจินแต่งหน้าซะแล้ว

 

 

              " ยูชอนอ่า.... "จุนซูร้องลั่น   ยูชอนขยับตัวนิดๆก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น  รอยยิ้มถูกส่งไปก่อนเป็นอย่างแรก  แต่สิ่งที่ได้กลับมา   กับเป็นใบหน้าด้านข้างของจุนซูแทนเพราะคนตัวเล็กเล่นสะบัดหน้าหนีซะเต็มแรงแบบนั้น  ยูจินยิ้มนิดๆเมื่อเหลือบขึ้นมองเห็นฉากนั้นพอดี  แต่ถึงอย่างนั้นจะยังคงเนียนจัดแต่งทรงผมยูชอนต่อไปแบบว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไร

 

 

              " ไหนมานี่ซิครับ...ไหนมาบอกยูชอนซิ  ว่าใครน้า  มันทำให้จุนซูของยูชอนหน้าบึ้งได้ "ยูชอนเอื้อมมือไปอ้าแขนรอให้คนรักเดินเข้ามาในอ้อมกอด  เมื่อตัวเองไม่สามารถลุกขึ้นเดินไปหาจุนซูได้  จุนซูสะบัดหน้านิดๆก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งลงบนตักของยูชอน  โดยเลือกที่จะหันหลังให้ยูชอนแล้วเอนหลังพิงอกของยูชอน   ยูชอนจัดท่าจัดทางนิดหนึ่งให้ถนัดขึ้น  โดยมีพี่ยูจินคอยช่วยอยู่ข้างหลัง   จนเมื่อได้ท่านั่งที่ถนัดแล้ว  เจ้าโลมาหน้าบึ้งก็เริ่มฟ้องทันที

 

 

              " ก็ชางมินอ่ะดิ  ยูชอน "จุนซูตอบเสียงเบา  ขณะที่หัวและเส้นผมถูกยูชอนลูบเล่น  มันเป็นเรื่องแปลกมากทีเดียวที่เวลาจุนซูโมโหมาทีไร  การที่ยูชอนกอดจุนซูไว้พร้อมกับลูบหัวเล่นแบบนี้  มันคล้ายกับเป็นการลดความโมโห และความโกธรในใจของจุนซูลงเรื่อยๆยังไงยังงั้น

 

 

              " ชางมินมันทำอะไร...หืม "ยูชอนถาม  โดยมีพี่ยูจินรอฟังคำตอบด้วยยิ้มๆ

 

 

              " ชางมินมันแย่งขนมที่พี่แจจุงซื้อมาฝากเค้าไปกินหมดแล้วอ่ะ...หมดถุงด้วยน้า...ฮึ่ม  ไอ้น้องบ้าเอ้ย "จากน้ำเสียงและท่าทางของคนรักตอนนี้ ยูชอนคงเดาไม่ยากเท่าไหร่  อันที่จริงการที่ชางมินแย่งขนมจุนซูไปนะ  มันเกิดขึ้นบ่อยพอๆกับที่โลกหมุนรอบตัวเองนั่นแหล่ะ  ก็คือทุกวัน  หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น  และทุกครั้งจุนซูก็ไม่ได้สนใอยากจะได้ขนมคืนเท่าไหร่หรอก  แต่ที่จุนซูสนใจจริงๆก็คือ อยากเห็นตัวเขาโกธรชางมิน และออกมาปกป้องตัวเองซะมากกว่า 

 

 

              " ก็แล้วทำไมจุนซูไม่แย่งคืนมาล่ะครับ...หืม "จุนซูเชยคางคนรักให้หันมามองหน้ากัน  ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

              " ก็ชางมินมันขู่เค้าอ่ะ...มันบอกว่าเค้าอ่ะ อ้วนแล้ว ก้นก็ใหญ่  เค้าก็เลยไม่อยากได้คืนแล้วอ่ะดิ "จุนซูบ่นชุดใหญ่  ก่อนจะสะบัดหน้าหันหลังให้ยูชอนอย่างแสนงอน  ยูชอนลอบสบตากับยูจินยิ้มๆ  ก่อนยูชอนจะรีบผละออกมาง้อคนตัวเล็กที่นั่งอมลมเป็นแก้มซาลาเปาอยู่ข้างหน้า

 

 

              " โอ๋ๆๆๆ...ไม่งอนนะครับจุนซูคนดี  เอางี้นะครับ  เดี๋ยวเสร็จงานคืนนี้แล้ว  เดี๋ยวพาไปเลี้ยง อิทสึมาบุชิ  น้า  เอามั้ยครับ "จะง้อจุนซูทั้งทีอ่ะ  ต้องเอาของชอบมาล่อ  ไม่งั้นไม่ได้  เพราะไม่งั้นเราก็จะเห็นโลมาหน้าบึ้งอีกเป็นเวลานาน

 

 

              " ยูชอนพูดจริงน้า "จุนซูลอบยิ้ม  ก่อนจะหันมาออดอ้อนคนรักเสียงใส  ซึ่งก็ทำให้คนที่เป็นส่วนเกินมานานอย่างพี่ยูจินอดอมยิ้มกับท่าทางนั้นของจุนซูไม่ได้

 

 

              " จริงๆครับ "ยูชอนยืนยันด้วยรอยยิ้ม

 

              " แล้วกินแล้วจะอ้วนไม่เหรอ "ถามออกไปอย่างเป้นกังวล  ถึงแม้จะตั้งใจแน่แล้วว่า เย็นนี้จะไปกิน อิทสุมาบุชิกับยูชอนแน่นอน

 

              " ไม่อ้วนครับ "ยูชอนเลือกตอบคำถามที่ปลอดภัยที่สุด

 

 

              " แล้วก้น ก็ไม่ใหญ่ด้วยใช่ป่ะ "จุนซูถามต่อ  สายตาแวววับที่กำลังรอคำตอบของยูชอนทำเอาทั้งยูชอนและยูจินที่อยู่ข้างหลังหลุดคำพรืด  ซึ่งนั่นก็ทำให้จุนซูหน้ายู่ลงทันที

 

 

              " ทำไมอ่า...ยูชอนกับพี่ยูจิน  หัวเราะอะไรอ่า "จุนซูถามอย่างสงสัย

 

 

              " ก็...ถึงแม้ว่าจุนซูจะไม่กินอิทสึมาบุชิคืนนี้ หรือคืนไหน ยังไงๆ  จุนซูก็ เอสไลน์ที่สุดอยู่ดี  ไม่ใช่เหรอจ๊ะ "ยูจินตอบเสียงกลั้วหัวเราะ  โดยมียูชอนพยักหน้าตาม  จุนซูมองทั้งสองอย่างเขินๆ ถึงแม้จะไม่ชอบ รูปร่างเอสไลน์ที่ไม่สมเป้นผู้ชายยังไง  แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่ารู้สึกดี เวลามีคนชมตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้  แต่ถึงอย่างนั้นจุนซูก็ยังหน้าบึ้งใส่ยูชอนต่อไป

 

 

              " ก็แล้วถ้าจุนซูก้นใหญ่อ่ะ  ยูชอนจะชอบเหรอ "จุนซูถามอย่างลองเชิง  ซึ่งนั่นก็ทำให้พี่ยูจินถึงกับปิดปากหัวเราะออกไปจากห้องแต่งตัวของยูชอนแทบไม่ทัน  จุนซูมองตามยูจินด้วยความสงสัย  ก่อนจะหันกลับมาเอียงหน้ามองยูชอน  ยูชอนยกยิ้มนิดๆ  ก่อนจะเลื่อนมือจากเอวลงมายังสะโพกดินระเบิดของจุนซู  ซึ่งจุนซูที่รู้สึกได้ก็รีบเบนหน้าไปทางอื่นทันที

 

 

              " ไม่รู้เหรอครับ ทุกสิ่งทุกอย่างที่จุนซุเป็นทุกวันนี้คือสิ่งที่เหนี่ยวรั้งให้ยูชอนรักจุนซูมากขึ้นทุกวันๆ.... "ยูชอนหยุดพุดนิดหนึ่งเมื่อเห็นคนรักหันกลับมาจ้องหน้าด้วยท่าทางอึ้งๆ

 

 

              " ยูชอน.... "จุนซูครางออกมาด้วยความตื้นตัน

 

 

              " แล้วส่วนนี้.... "ยูชอนลูบมือขึ้นลงที่สะโพกของจุนซู  ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยถ้อยคำที่ทำให้จุนซูกลายเป็นโลมาหน้าแดง

 

 

              " ก็เป็นส่วนมัดใจยูชอนเลยนะ...รู้มั้ย "และเมื่อจบประโยค  ก็เป็นเวลาที่จุนซูเพิ่งตั้งสติได้ว่า  ยูชอนได้ลวนลามตัวเองไปเกินความจำเป็นซะแล้ว  จุนซูกระเด้งตัวลุกขึ้นออกจากตักยูชอนทันที

 

 

              " ยูชอน...คนทะลึ่ง "ว่าคนรักด้วยใบหน้าแดงฉ่ำกับรอยยิ้มเขินอาย  ก่อนจะก้มหน้าวิ่งดุ๊กๆออกไปจากห้องแต่งตัวของยูชอนทันที  ยูชอนมองตามคนรักด้วยรอยยิ้ม  ก่อนจะยิ้มยิ่งขึ้นเมื่อเห้นสายตาล้อเลียนของพี่ยูจินที่เดินเข้ามา

 

 

              " ไปทำอะไรจุนซูฮะเรา...พี่เห็นหน้าแดงแปร๊ดเลย "ยูจินถาม  ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบอุบกรณ์แต่งผมมาทำต่อจากที่ข้างไว้

 

 

              " นิดๆหน่อยๆนะครับ  เห็นจุนซูทีไร  ผมละอยากจะจับกดซะเดี๋ยวนั้นจริงๆ "ยูชอนว่าอย่างไม่ยี่หร่ะ

 

 

              " ตาย...แรงจริงนะจ๊ะ "พี่ยูจินอุทาน  แต่ยูชอนก็ไม่ได้สนใจอะไร  ก็แล้วพี่ยูจินไม่รู้น่ะซิว่าทุกวันนี้จุนซูก็ไม่